va.srinivasan/வ.ஸ்ரீநிவாசன்/v.srinivasan

மலை மீது பயணம் (ஒரு கொண்டை ஊசி வளைவுக் கவிதை)

2011-11-19T13:15:00.000+05:30

மலை மீது பயணம் (ஒரு கொண்டை ஊசி வளைவுக் கவிதை)

வ.ஸ்ரீநிவாசன் பிரசுரம் : சொல்வனம் | இதழ் 59 | 12-11-2011

சூரியனை
- மகிழ்வோடு
வரவேற்கும் - எங்கேயும் போலான -
ஆதரவு வெளிர் வானம்.

துணை உள்ளோம், துயர் துடைக்க என
உயர்ந்திருக்கும் பெயர் தெரியா
பெருமரங்கள்.

விரி சிரிப்பை, சுக ஒளியைப்
பரப்பி வரும் சிறு குழந்தை
மழைப் பூக்கள்; பூ மழைகள்.

மென் செடிகள், புதர்கள்,
தாவரங்கள், புள்ளினங்கள்,
பூச்சிகள், புழுக்கள்.

மேக உறவினர்கள்.
குளிர்ப் பச்சை.

எல்லாவற்றையும் இணைக்கும்
பூங்காற்று.

வளைவில் திகைப்பூட்டும்
அருவிகள், அருவித் தடங்கள்.

தூரத்துப் புகை ஊர்கள்…..

மனித இதயம் போல்
கடிந்திருந்தாலும்
அனைத்தையும்
ஏந்தி நிற்கும் மலை.

-o00o-

இவை,
மற்றும்
மலைதனைப் பிளந்து
சாலை செய்த தொழிலாளர்
பொறியாளர்
அனைவருக்கும்
என் வணக்கம்.

-o00o-

பார்வை அமைதியைக்
குலைக்கும்
கவிதையின் சொல்லுருவைத்
தொலைத்தேன்.

-o00o-

நெஞ்சப் பனிமலையுருகி
மொத்தமாய்க் கரைந்து
பெருகிய தன்பருவி.

2011-09-30T22:41:00.000+05:30

தர்ப்பணம்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் பிரசுரம் : சொல்வனம் : இதழ் 56 | 19-9-2011

வாத்தியார் வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்ததும் மனசு விச்ராந்தியாக இருப்பதை ஸ்ரீதரன் உணர்ந்தான். மணி ஏழு. மாதம் பிறக்கும்போதும், அமாவாசையன்றும் அவன் அதிகாலையில் எழுந்திருக்கிறான். குளிக்கிறான். நெற்றிக்கு இட்டுக் கொள்கிறான். அம்மா கொடுக்கும் எள், வெற்றிலை பாக்குப் பொட்டலத்தோடு கிளம்பி இதுபோல் வாத்தியார் வீட்டுக்கு சைகிளில் வருகிறான். இன்றைக்கு கல்லூரி இல்லை. அவசரம் இல்லை.

திண்ணை நன்றாக வழவழவென்று இருந்தது. சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டான். சிம்மாசனம் மாதிரி சிகப்பு சிமின்டில் திரட்சியாக ஒரு வளைசல். அது திண்டு மாதிரியும் இருந்தது. கையை அதன் மேல் அணைவாகப் போட்டுக் கொண்டு காலை வேளைக் குளத்தையும், அதற்கப்பால் தெரிந்த பார்த்தசாரதி பெருமாள் கோவிலையும் பார்த்தான். அதற்குள்ளாகவே ஜன நடமாட்டம் இருந்தது. நிறையப் பேர் கோவிலுக்குள்ளேயும், கோவிலிலிருந்தும் போய்க்கொண்டு இருந்தார்கள்.

வாத்தியார் வர இன்னும் அரை மணியாகலாம். ஒரு பேட்ச் முடிந்து எல்லோரும் போய் விட்டார்களாம். வாத்தியார் யார் வீட்டுக்கோ போய் இருக்கிறார். அப்பா இருந்தபோது இது மாதிரி இடைவெளிகளில் வீட்டிற்கே வந்து பண்ணி வைப்பார். வாத்தியார் அவன் முதல் பிறந்த நாளின் போதும் வந்தவர். அவன் பிறப்பதற்கு பத்து வருடங்களுக்கு முன்பாகவே அதாவது சுமார் 28 வருடங்களாகவே அவன் வீட்டுக்கு வைதீகக் காரியங்கள் செய்பவராக இருப்பவர். அவன் அத்தை பாஷையில் சத்தான மனுஷர். எழுபது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். வெள்ளை முடி படர்ந்த முகம், மார்பு. சிகப்புத் தோல். உள்ளடங்கின, வெளியில் எங்குமே சாப்பிடாத வயிறு. இளையாளோடு இந்த வீட்டில் ஒரு போர்ஷனில் குடியிருக்கிறார்.

உள்ளேயிருந்து வாத்தியாருடைய பெண் வந்தாள். சிகப்பாக, சுருட்டை மயிரோடு இருக்கிற தன்னைப் பார்ப்பதற்குத்தான் வருகிறாளோ என்ற சந்தேகத்தோடு அவன் தீவிரமாக வெளியில் பார்க்க ஆரம்பித்தான். அப்புறம் “ஸ்ப்ச். எனக்கென்ன” என்கிற மாதிரி அவளைப் பார்த்தான். அவள் வாசல் கதவருகில் போய் நின்று கொண்டாள். பதினாறு வயதிருக்கும். அழகாக இருந்தாள். அவள் அவன் பக்கம் திரும்பி வெகு இயல்பாக சாதாரணமாக, “ அடுத்த தெருவுக்குத்தான் போயிருக்கார், நான் வேணும்னா போய் சொல்லிட்டு வரவா?“ என்றாள்.

அவளை நேரே பார்க்காமல் “வேணாமே ! நேரமானா பரவாயில்லை,” என்றான் ஸ்ரீதரன்.

“இன்னிக்கு ஒரு பாட்ச்தான். வெளியிலிருந்து வந்ததும் உடனே பண்ணி வச்சுடுவார்,” என்று தகவல் சொன்னாள். ஸ்ரீதரனுக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை.

அவள் உள்ளே போகாமல் கதவு அருகிலேயே நின்றாள். தெருவின் இருபுறமும் திரும்பிப் பார்த்தாள். கணுக்கால் அருகில் பாவாடையில் கிழிசல்; அவள் சுதந்திரமாக தன்னிச்சையாக நின்றாள். அவனை அலட்சியப் படுத்துகிற மாதிரியும் இல்லாமல், அவன் இருப்பால் கஷ்டப் படுகிற மாதிரியும் இல்லாமல் அவள் இந்தக் காலை வெய்யில் மாதிரி, அந்த வீட்டு வாசலில் தெருவில் போட்டிருந்த கோலம் மாதிரி சுபாவமாக நின்றாள். ‘கோலம் அவள் போட்டதுதானோ?’ என்று ஸ்ரீதரன் யோசித்தான்.

‘ஏய்!’ ரோட்டில் போன இன்னொரு பெண்ணைக் கூப்பிட்டாள். அவன் ஆவலோடு அவளைத் தாண்டி தன் பார்வையை செலுத்தினான். பார்த்த கணமே ‘எலி மாதிரின்னா இருக்கா’ என்று மனதில் சொல்லிக் கொண்டான்.

வாத்தியாரின் பெண் வாசற்படியில் லாகவமாக இறங்கி ஸ்ரீதரன் நிறுத்தியிருந்த சைக்கிளைத் தாண்டி, அந்த எலி மாதிரி இருந்த பெண்ணின் கையைக் கோர்த்துக் கொண்டு கோவில் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள். தலை மயிரைத் தூக்கிச் செருகி இருந்ததால் கழுத்தின் செழுமை நன்றாகத் தெரிந்தது. அதில் வளையமிட்ட முடிக்கற்றைகள் அதன் அழகை இன்னும் அதிகப் படுத்தின. அவள் போவதையே அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் நடை அசிங்கமாக இருந்தது. காலை எட்டி எட்டி வைத்தாள். தூரத்தில் போனதும் எதேச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டுப் போனாள். எதேச்சையாகவா என்று ஸ்ரீதரனுக்குத் தோன்றியது.

அவளுடைய மைனஸ் பாயின்டுகள் அவனுக்கு இப்போது தோன்ற ஆரம்பித்தன. அவன் அவளை மறந்துவிட்டு குளத்தைப் பார்த்தான்.

குளத்தின் எதிர்ப்புற படிக்கட்டுகளில் ஒரு இள வயதுப் பெண் நிற்பதை அசுவாரஸ்யமாகப் பார்த்தான். அவள் படியோரமாக நடந்து ஒரு மண்டபத்தின் தூணின் அருகில் நின்றாள். புடவைக் கொசுவத்தை உடம்பிலிருந்து உயர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டாள். இவன் புரிந்து கொண்டான். குளத்து நீரின் நினைப்பு குமட்டியது. குளம் மொத்தமுமே மூத்திர ஜலம்தானோ?

அந்தப் பெண் புடவையாலேயே கால்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். அதே குளத்துத் தண்ணீரை எடுத்து முகத்தைக் கழுவிக் கொண்டாள். அப்புறம் புடவைத் தலைப்புக்குள் கைவிட்டு ரவிக்கையை அவிழ்க்கத் துவங்கினாள். காசிப கோத்ர விஜயராகவ சர்மனின் பிள்ளையான ஸ்ரீநிவாச சர்மனின் பிள்ளையான ஸ்ரீதரனுக்குக் குளத்தின் அந்தப் பக்கத்துக்குப் போகவேண்டும் போல் இருந்தது.

“யாருப்பாது? கோபுவா?”

வாத்தியார்.

“இல்லை தாத்தா ! நான்தான் ஸ்ரீதரன்.”

“சீதரனா ! மன்னிச்சுகோடாப்பா. மறந்தே பூட்டேன். வந்து ரொம்ப நாழியாச்சா?”

“இல்லை ! இப்பதான் வந்தேன்.”

“சரி உள்ளே வா!”

மனசே ஆகாமல் உள்ளே போனான்.

“மாடிக்குப் போ ! நான் தாம்பாளம் எடுத்துண்டு வரேன்.”

அவன் மாடிக்குப் போனான். மாடியின் முகப்புப் பகுதியிலிருந்த போர்ஷன் அவன் வீதியைப் பார்க்க வொட்டாமல் தடுத்தது.

அவன் மொட்டை மாடியில் வெறுமே நின்றான். வாத்தியார் மாடியேறி வந்தார். காலைச் சூரியனில் வாத்தியாரின் சிகப்பு நிறம் - தோல் சுருங்கின நிலையிலும் - பிரமாதமாக இருந்தது.

“உக்காந்துக்கோ.”

உட்கார்ந்தான்.

“சட்டையை அவுத்துடு.”

- குளித்துவிட்டு மடி வேஷ்டியைக் கட்டிக்கொண்டு, குருவை சேவித்து. . . .

சட்டையையும் பனியனையும் அவிழ்த்தான். வாட்சைக் கழட்டி சட்டைப் பாக்கட்டில் வைத்தான். தான் சினிமா போகிற மாதிரி வந்ததை நினைத்து வருத்தப் பட்டான். - அப்பா ! மன்னிச்சுக்கோங்கப்பா ! - கையை மாரில் கட்டிக் கொண்டான். தலையைக் குனிந்துகொண்டான்.

வாத்தியார் அவன் காலடியில் இரண்டு தர்ப்பத்தைப் போட்டார். கையில் இருந்த பவித்திரத்தை அவனிடம் கொடுத்தார். முதலில் ஆசமனம் பண்ணச் சொன்னார்.

ஆசமனம். மந்திரமே இவனுக்குத் தெரியாது. கிறிஸ்தவன் மாதிரி புஜங்களையும், முகத்தையும் தொட்டுக் கொண்டன்.

பிராணாயாமம். மந்திரம்? அப்பா பெயரை திரும்பத் திரும்ப மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். இதானா பிராணாயாமம்? அவனுக்குத் திடீரென்று இது ரொம்ப உசத்தி என்று தோன்றியது.

வாத்தியார் மந்திரம் சொன்னார். இவன் தொடர முடியாத வேகத்தில் சொன்னார். படு அவசரம். - இன்னும் எத்தனை வீடுகளுக்குப் போகவேண்டுமோ? வாத்தியார் பெண்ணின் பாவாடை கிழிசல் அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது. - இவன் மந்திரத்தைக் கூடச் சொல்வதாக பாவனை செய்தான். வீட்டிற்கு வந்து அப்பாவுக்கு பண்ணிவைக்கும் போது வாத்தியார் மெதுவாக பவ்யமாக சொல்லுவாரென்பதை நினைத்துக் கொண்டான்.

“ம். ப்ராசீனாவேதம்.”

“ப்ராசீனாவேதம்.”

“கூடச் சொல்றயே ! பூணலை இந்தப் பக்கம் போட்டுக்கோ !”

“ம்.”

“எள் கொண்டு வந்திருக்கியா?”

“சட்டையிலே இருக்கு.”

கஷ்டப் பட்டுக் கொண்டு நுனிவிரலால் சட்டையை நிமிர்த்தி - மடி - பாக்கட்டிலிருந்து அந்தப் பொட்ட்லத்தை எடுத்தான். வெத்தலையெல்லாம் கூட வந்தது.

“சீக்கிரம்ப்பா!”

“இதோ வர்ரேன்.” கடுமை தொனித்தது.

“ஜலத்தை எடுத்துக்கோ !”

அப்புறம் அப்பா, தாத்தா, கொள்ளுத்தாத்தா, பாட்டி . . . .

கையை நிமிர்த்திண்டு வலது கை கட்டைவிரலை கிண்டி வாய் மாதிரி வச்சுண்டு அதன் வழியாக ஜலத்தை விடறதுக்கு நன்னா இருக்கு. இது மாதிரி பண்ணிண்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு. இதே மாதிரி ஹோமத்துல நெய்யை மேலேருந்து - கைய உசத்தி விடு, சுட்டுடப் போறது - விடறதும் ரொம்ப இன்டரஸ்டிங். விட்டுண்டே இருக்கலாம். காடு பத்திண்டு எரியற மாதிரி , ஜ்வலிச்சுண்டு நெருப்பு மேலே கிளம்பும்.

“பாட்டி பேரு என்ன?”

“ம்?”

“அப்பாவோட அம்மா பேரு !”

“கோமளவல்லி.”

“ம். பேரச்சொல்லு.”

சொன்னான்.

மாடியில் இருந்த அந்தப் போர்ஷனிலிருந்து ஒரு பெண் வந்தாள். இவனைப் பார்த்தாள். உதட்டைச் சுழித்து “அப்பா ! வாத்தியார் வந்தாச்சு. யாருக்கோ பண்ணி வச்சுண்டு இருக்கார். குளிக்கப் போங்கோ,” என்றாள்.

இவனைவிட இரண்டு அங்குலமும், இரண்டு வயதும் ஜாஸ்தியாய் இருக்கும்.

இவன் கூச்சப்பட்டான். மேல் கையால் உடம்பை மூட முடியவில்லை. நான் எதுக்கு வெக்கப் படணும்? பொம்ம்னாட்டியா என்ன? ஆனா கையை தாம்பாளத்துங்கிட்டே வச்சுண்டு மேல் கையால் நெஞ்சை மூடிக்கறச்சே மார் பொம்ம்னாட்டி மாதிரிதான் இருக்கு.

சிரித்தான். தீவிரமாக மந்திரம் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

அந்தப் பெண் அங்கே நின்றவாறு அவன் தர்ப்பணம் செய்வதையே பார்த்தாள். அவனுக்கு ரொம்பக் கூச்சமாக இருந்தது. தன் உடம்பின் குறைகள் எல்லாம் அவளுக்குத் தெரிவதாய் உணர்ந்தான். மேலே பார்த்தான்.

வாத்தியார் அவனை எழுந்துகொண்டு தாம்பாளத்தை வலம் வரச் சொன்னார். இவன் எழுந்ததும், நழுவுவது போல் இருந்த வேஷ்டியை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். அவள் உள்ளே போய்விட்டாள்.

“ம். சேவி !”

சேவித்தான்.

“அபிவாதயே !….”

“அபிவாதயே,” - காதுல கையை வச்சுண்டதுக்கப்புறம் சேவிக்கணுமா? சேவிச்சதுக்கப்புறம் காதுல கைய வச்சுக்கணுமா? -

“உக்காந்து ஆசமனம் பண்ணு.”

ஆசமனம். கிறிஸ்தவம். சர்வம் க்ருஷ்ணார்ப்பணம்.

எழுந்து அம்மா கொடுத்த வெத்தலை பாக்கையும், சட்டை பாக்கட்டிலிருந்த ரூபாயையும் வாத்தியாரிடம் கொடுத்து சேவித்தான்.

“இரு வரேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு வாத்தியார் கீழே போனார்.

வாட்சைக் கட்டிக் கொண்டான். பனியனை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டான். தலை கீழாகப் போட்டுக் கொண்டதால் அவிழ்த்து மீண்டும் மாட்டிக் கொண்டான். சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டான். ஜன்னல் வழியாக அந்தப் போர்ஷனுக்குள் பார்த்தான். அந்தப் பெண் இருக்கும் இடம் தெரியவில்லை.

“சீதரா ! இங்கே வாடாப்பா !” வாத்தியாரின் குரல்.

குளக்கரை ஞாபகம் அப்போதுதான் வந்தது. அவன் விறுவிறுவென்று கீழே போனான்.

வாத்தியார் அவனிடம் நோன்பு சரட்டைக் கொடுத்து “அக்காவாத்துல கொடுத்துடு. நான் அப்பறமா போய் பாக்கறேன்”

“சரி.”

கிளம்பினான்.

“அடுத்ததரம் இனிமே அமாவாசைதான். இதே மாதிரி வந்துடு. ரெண்டு நிமிஷத்துல பண்ணி வச்சுடறேன்.”

“சரி. நான் வரட்டுமா?”

அவன் வேகமாக வெளியே போனான். அந்தப் பெண் ஜாக்கட்டை படிக்கட்டின் மேல் உலர்த்திவிட்டு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தாள்.

அவன் சைக்கிளை மிதித்தான். அப்பாவுடைய சைக்கிள்தான். அவன் பிறப்பதற்கெல்லாம் முன்பே வாங்கியது. கனமாக, ஒரு துருவில்லாமல் இருந்தது. முனகாமல், மிருதுவாக ஓடியது. கையிலுள்ள வாட்ச் அப்பாவுடையதுதான். அவர் கல்யாணத்துக்குப் போட்டது. ஜரிகை மற்றும் சாதாரண எட்டு முழ வேஷ்டிகள், சட்டைகள், பான்ட்கள், அவர் காலேஜில் படிக்கையில் போட்டுக் கொண்டவை கூட கிழிசல் இல்லாமல். அப்பா எல்லாவற்றையும் அப்படி பத்திரமாக வைத்துக் கொள்வார். அதில் டென்ஷனும் இருக்காது. தன் உடம்பைத்தான் பார்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அது அவரோட அப்பா அம்மா கொடுத்தது. சின்ன வயசில் கால் முட்டி வலியோடு ஜுரமும் வந்திருக்கிறது. யாரும் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ‘முட்டியை நக்கிய கிருமி இதயத்தை கடித்து’ விடுமாம். பின்னால் ‘ருமாடிசம்’ என்கிற அந்த வியாதி பற்றி எங்கோ படிக்கையில் தெரிந்துகொண்டான்.

சாவதற்கு சில நாட்கள் முன்பு கூட ஆபீஸிலிருந்து திரும்பி வந்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்ட அப்பா எதற்கோ அவர் பர்ஸை எடுக்கச் சொன்னார். அவன் நல்ல லெதர் வாசனை இப்போதும் அடிக்கும் அந்த பழங்காலத்துப் பர்ஸை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தான். “என் கிட்டே ஏன் கொடுக்கற. இனிமேல் நீதான் பர்ஸ் பணம் எல்லாம் வச்சுக்கணும்; அப்பாவையும், அம்மாவையும் பாத்துக்கணும்.காலேஜ் சேர்ந்தாச்சு,” என்று புன் முறுவல் பூத்தவாறே சொன்னார். அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. வெறுமனே தலையை ஆட்டினான். அந்த முறுவல் அவனுக்கு ஏதாவது கற்றுக் கொடுக்கும் போது மட்டும் விசேஷமாக வரும். சப்தரிஷி கணங்களை பீச்சில் படுத்தவாறே முதன்முறையாகக் காட்டியபோது, டிக்ஷனரி பார்க்க, டைரக்டரி பார்க்க, பாங்க்குக்குப் போக, சிரசாசனம் போட, ஆஃப் ஸ்பின் எது, லெக் ஸ்பின் எது என்று கற்றுக் கொடுத்தபோதெல்லாம் அந்த முறுவல் கூடவே இருக்கும். ப்ளஸ் டூ முடிந்து காலேஜ் சேர்ந்ததும் “ஹௌ டு வின் ஃப்ரெண்ட்ஸ் அண்ட் இன்ஃப்லூயன்ஸ் பீபிள்” புத்தகமும், ‘எ மாரேஜ் மானுவல்” புத்தகமும் வாங்கிக் கொடுத்து ‘படிச்சுக்கோ, உபயோகமா இருக்கும்’ என்றபோதும் இருந்தது. ஹ ! என்ன மாதிரி அப்பா ! இந்த மாதிரி அப்பா கிடைக்க கொடுத்து வச்சிருக்கணும். அவர் போய்ட்டாதான் என்ன? அவர் ப்ரியம்? அவரிடம் நான் வளந்த இந்த பதினெட்டு வருஷங்களின் நினைப்பு? இதுக்கு நான் என்ன செய்வேன்? என்ன செய்ய முடியும்? அட் லீஸ்ட் இனிமேல் தர்ப்பணம் பண்ணாமலாவது இருக்கலாம். -

சைக்கிளை ‘டக்’ கென்று நிறுத்தினான். மனம் தெளிவாக இருந்தது. முகத்தில் ஒரு முறுவல் பூத்தது. இன்றுதான் காலேஜ் இல்லையே, என்ன அவசரம்? மெதுவாக சைக்கிளை தள்ளியவாறு வீடு நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

மூன்று கவிதைகள்

2011-06-11T11:40:00.001+05:30

மூன்று கவிதைகள்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம் : சொல்வனம் : இதழ் 51 | 10-6-2011

படிக்க ஒரு நூல்

வெட்டி உயிர் போகும்.
விழும் உடல் எழும்.
கட்டிவைத்த ஆசை
காமம் காற்றோடு போகும்.
விடுதலையும் தளையும் என
வேஷம் போடும்.
சூடும் குளிர்ச்சியும்
இடை நிலைகளும்
உணரும் உடம்பு
பேசும் பேச்சைக்
கேட்டால் போதும்.
பிறகெதுவும் வேண்டாம்.

-o00o-

ஒரு பறவை பழம் தின்னும்
எச்சமிடும்; கூடுகட்டும்;
குடும்பம் நடத்தும்.
ஒரு பறவை வெறுமனே
அமர்ந்திருக்கும்.

அது
ஆன்மாவா?
ஆதிக்க சக்தியா?
அலட்சிய புத்தியா?
மரணமா?

இரண்டு உளவா?

தீராத் துயரென்னும்
சந்தர்ப்பத்தில்
உள்ளே எக்காளமிடும்.
அதுவே
அடிவயிற்றிலிருந்து
உருண்டையாய்க் கிளம்பி
அழும் ஒன்றை விழுங்கி
அசைக்க முடியாததெனத் தோன்றி
அழிந்தும் போகும்.

-o00o-

எதுவும் முடிவதில்லை

நேற்று நீ செய்த நன்றை - நான்
நினைத்தே பார்ப்பதில்லை.
வழியெல்லாம் மழை பெய்து வெள்ளம்.
வண்டி ஏதும் தப்புவதில்லை.
இடுப்பில் குழந்தை.
இல் சுகத்தின், துயரின்
இல்வெறுப்பின், அலுப்பின்
இறுதி வடிவம்.
தீபப் பிறை வர்த்தி
ஏற்றப்படும் முன்
இருந்ததா கடவுள்?
இருந்ததா வன்முறை?
இல்லையா கடவுள்?
இல்லையா வன்முறை?
அன்றி
ஏதும் தொடர்வதில்லை.

மரமும் நிழலும், மற்றும் சில கவிதைகள்

2011-05-29T21:58:00.000+05:30

மரமும் நிழலும், மற்றும் சில கவிதைகள்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம்: சொல்வனம்- இதழ் 49 | 09-05-2011

“எப்பொழுதும் போல்” எதுவும் நடப்பதேயில்லை.
முப்பொழுதும் முகிழ்க்கும் புதிது.
இப் பொழுதுக்கு ஏழு கடல், ஏழு மலை,
ஏழு ஜென்மம் தாண்டி வர வேண்டும்.

அது துல்லியமானது.
காத்திரமானது.
பிரபஞ்சத்திலேயே பலமானது.
உண்மை மட்டுமே ஆனது.
அதைப் பிடித்துக் கொண்டு
சொர்க்கத்திற்குப் போய் விடலாம். - ஏன்
மோட்சத்தையே அடைந்து விடலாம்.
அது
இங்கு மட்டுமே இப்போது மட்டுமே.

தூய ஊற்றின் துளி ஒன்று
கலைஞனின் உள் பட்டு என்
கண்ணை, காதை, மனதைத் தொட்டு
ஒளியேற்றும். ஒளியை
கைப் பையில், பாக்கட்டில்,
நினைவில், உயிலில்
போட்டு வைக்க முடியாது.

எல்லா உணர்ச்சிகளும்
கண்ணீர்களும்
சிரிப்புகளும்
அப்போதைக்கு
மட்டுமே.

சற்று முன் பார்த்த
சந்திரன் - அருகில் ஒரு தாரகை -
அவற்றை
நாலு அடி நடந்த பின்
தீர முழுதாய்ப் பார்த்துவிட வேண்டும் எனத்
திரும்பினால்
தெரிவது அவற்றை மறைக்கும்
மரமும், நிழலும்தான்.

மரமும், நிழலும் மட்டும்
மட்டமா என்ன?

திரை கழன்று
தெரியும் காட்சியும்
இன்னொன்றின் திரை.

ஸ்பரிசம்

உடல்
மொழியையும்
எண்ணத்தையும்
உதிர்த்து விட்டு
தானே
தொடர்பு கொள்ள
விழைகிறது.

கண்ணாடிக்கு நினைவுகளே இல்லை/கிடையாது.

தி.ஜானகிராமன் குறித்து அசோகமித்திரனுடன் ஒரு பேட்டி

2011-05-29T21:51:00.000+05:30

தி.ஜானகிராமன் குறித்து அசோகமித்திரனுடன் ஒரு பேட்டி

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம்: சொல்வனம் : இதழ் 50 | 24-05-2011

தி.ஜானகிராமன் சிறப்பிதழ் பற்றிச் சொல்லி ஏதாவது எழுதித்தர முடியுமா என்று தொலைபேசியில் கேட்ட போது அசோகமித்திரன் தனக்கு இருக்கும் ஆரோக்யக் குறைவில் (கை வலி, மற்றும் கண் தொந்திரவு) அது சாத்யமில்லை என்றார். பேச்சு வாக்கில் இரண்டொரு கருத்துகளைச் சொன்னார். அப்போதுதான் ஒரு பேட்டியே எடுத்துவிடலாமே என்ற எண்ணம் தோன்றியது. நான்கைந்து நாட்களில் மீண்டும் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு கேட்ட போது நிகழ்ந்த உரையாடலில் பெற்ற பேட்டி இது.

சொல்வனம்: தி.ஜா. பற்றி, அவரது நாவல்கள், சிறுகதை பற்றிச் சொன்னீர்கள். இன்னும் விரிவாக ஒரு பேட்டியாக இதை அமைத்துக் கொள்ளலாமா? உங்களுக்கு அது முடியுமா?

அசோகமித்திரன்: அது கொஞ்சம் கஷ்டம். ஜானகிராமனைப் பற்றி அதற்குள் என்ன சொல்லிவிட முடியும். இப்போ என் கையில் ஒரு நண்பர் அனுப்பிய ‘நதானியல் வெஸ்ட்’ பற்றிய கருத்துரை இருக்கிறது. அவர் 1940களிலேயே இறந்து விட்டார். சினிமாவுக்கெல்லாம் எழுதி இருக்கிறார். இப்போது அவர் எழுதிய இரண்டு நாவல்களை ‘க்ளாஸிக்ஸ்’ என்கிறார்கள். 70 வருடங்களுக்குப் பிறகு. ஜானகிராமன் மறைந்து எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகி இருக்கும்?

சொ.வ.: 30 வருடங்கள்.

அ.மி.: இது ரொம்ப சீக்கிரம் இல்லையா? அவர் பற்றிய உணர்ச்சிப் பூர்வமான கணிப்புகள் அடங்கிய பிறகுதான் சொல்ல முடியும்.

சொ.வ.: அது சரி, உங்களுக்கு அவர் எழுத்துகள் எப்போது எப்படி அறிமுகம்?

அ.மி.: என் நண்பர் ராஜாமணிதான் 1950 களில் தி.ஜா.வின் ‘சிகப்பு ரிக்‌ஷா’ வை மிகவும் சிலாகித்து என்னிடம் படிக்கக் கொடுத்தார். என்னமோ எனக்கு அது அவ்வளவாக பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அவர் எழுதிய ‘அடுத்த..’ என்கிற கதை ரொம்பப் பிடித்தது. பிறகு இல்லஸ்ட்ரேடட் வீக்லியில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டு வந்த கதைகளை அந்த நண்பர் மூலமாக படித்தேன். எனக்குப் பிடித்தது.

சொ.வ.: அவரோடு எப்படி பரிச்சயம்?

அ.மி.: எஸ்.வி.சகஸ்ரநாமம் வீட்டில்தான் அவரைப் பார்த்தேன். அவருடைய ‘நாலு வேலி நிலம்’, ‘வடிவேலு வாத்தியார்’ முதலிய நாடகங்களை சகஸ்ரநாமம்தான் மேடையேற்றினார். நாலு வேலி நிலம் திரைப்படமாகக் கூட வந்தது. அதில் சகஸ்ரநாமத்துக்குப் பெரிய நஷ்டம். நாலு வேலி நிலத்தை சாதாரணமா ஆயிடக் கூடிய கதையை, ரொம்ப நன்னா, தளுக்கா எழுதியிருந்தார். வடிவேலு வாத்தியார் சகஸ்ரநாமத்துக்கு அவ்வளவா பிடிக்கலை. அப்புறம் ‘மோகமுள்’ நாவல் வந்தது. அப்போவெல்லாம் ஆயிரத்து நூறு காப்பிகள் போடுவார்கள். மொத்தமா ஸ்டாக் பண்ணி வைப்பார்கள். தயாரான புத்தகங்களை விற்க முடியாதபடி ஒரு சிக்கல் வந்தது. அப்போ என்னிடம் தி.ஜா. “இது கொஞ்சம் ‘unwieldy’ யா இருக்கு, ‘streamline’ பண்ணு,”ன்னார். நானும் அதை எடுத்துக் கொண்டேன். ஆனால் அதை செய்து முடிக்க முடியலை. ஒண்ணு அவர் வயசிலே பெரியவர். அப்புறம் ஒரு அட்மைரரால அந்த வேலையைச் செய்ய முடியாது. ஆனா அந்த மாதி எடிட் டெல்லாம் பண்ணாமலே அந்த நாவல் வெளி வந்து பேரும் புகழும் பெற்றது. சில இடங்கள் அதுலெ பிரமாதமா வந்திருக்கும்.

சொ.வ.: மோகமுள், மற்ற நாவல்கள் பற்றி என்ன நினைக்கிறீங்க?

அ.மி.: மோகமுள்ளில் யமுனாவைப் பெண் பார்க்க வர்ர இடம் பிரமாதமா எழுதியிருப்பார். அதே மாதிரி ‘க்ளைமாக்ஸ்’ஸும் ரொம்ப நன்னா இருக்கும். சில இடங்கள் சரியா வந்திருக்காது. அவர் நாவல்களில் இந்த ‘inconsistencies’ இருந்தது. பின்னாடி அம்மா வந்தாள் வரச்சே ஃபார்ம் அவருக்கு கை வந்துடுத்து. ஆனா அந்த நாவல்லே எல்லாருக்கும், அவனோட அப்பாவுக்கு, அந்தப் பெண்ணுக்கு (இந்துவுக்கு), எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச விஷயம் அவனுக்கு மாத்திரம் தெரிந்திருக்காது. அந்த மாதிரி வரும். பின்னாடி மரப்பசு, நளபாகமெல்லாம் சரியா வரல. நளபாகத்துலேயாவது சில இடங்கள் நன்னா இருக்கும். ரெண்டு நாவலும் கணையாழிலதான் வந்தது. மரப்பசுவைப் படித்து விட்டு நா.மகாலிங்கம் கணையாழி சந்தாவையே கேன்சல் செய்துவிட்டார். அவரது புகழ் பெற்ற நாவல்களை விட உயிர்த்தேன், மலர் மஞ்சம், செம்பருத்தியெல்லாம் நன்னாருக்கும்.

சொ.வ.: அவர் சிறுகதைகள்?

அ.மி.: “Essentially a far better short story writer than a novelist.” நிறைய கதைகள் நன்னாருக்கும். ஜானகிராமனுடைய நாவல்களை விட சிறுகதைகள்தான் மிகவும் சிறப்பானவை என்பது என் அபிப்ராயம். அவர் சிறுகதைகளில் பெரிய master. தமிழின் மிகச்சிறப்பான சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிறார். பாயசம், கண்டாமணி ஆகியவை மிகவும் சிறந்தவை. ஜானகிராமன் கதைகள் கருணையை மட்டுமே சொல்பவை என்று பொதுமைப் படுத்திவிட்டார்கள். ஜானகிராமனின் எத்தனையோ சிறுகதைகளில் - பாயசம் கதையில் வரும் பெரியவரைப் போல - மனித மனத்தின் வேறு குணங்களையும் பதிவு செய்திருக்கார். ‘அடுத்த…’ என்றொரு சிறுகதை பற்றி சொன்னேனே. அது ரொம்பவும் ஏழ்மையில் கஷ்டப்படும் ஒரு குடும்பத்தைப் பத்தின கதை. பல குழந்தைகள் ஏற்கனவே. பிரசவ வேதனையில் அந்தப் பெண் துடிச்சிண்டிருப்பா. ஆம்புலன்ஸுக்குச் சொல்லி அது வந்து சேர தாமதமாயிடும். ஆம்புலன்ஸ் வருவதற்குள் வீட்டிலேயே பிரசவமாயிடும். அப்போ அந்தப் பெண்ணோட கணவன் சொல்வான் “அடுத்த முறை ஆம்புலன்ஸுக்குக் கொஞ்சம் சீக்கிரமே சொல்லி வச்சுடணும்.” ஏழ்மையை ரொமாண்டிசைஸ் செய்யாமலும், இழிவு செய்யாமலும் - அவங்களோட சந்தோஷம், துக்கம் எல்லாவற்றையும் உள்ளது உள்ளபடி ஜானகிராமனால பதிவு செய்ய முடிஞ்சுது.

சொ.வ.: உங்கள் கதைகளை அப்போதே அவர் படிச்சிருந்தாரா?

அ.மி.: சொல்லப் போனால் அவர் என் கதைகள் எல்லவற்றையுமே அப்போது படிச்சிருந்தார். ‘கலைமகள்’லெ எழுதறதுல அதுதான் அட்வான்டேஜ். அவர் கலைமகளை விடாம படிச்சிருந்தார். ஒரு வாட்டி நான் மதிய உணவுக்குப் பின் அலுவலகத்துக்குப் போயிண்டிருந்தேன். ஆள்வார்பெட் சந்திப்பில் அப்போ அங்கே அவரை எதேச்சையாக சந்தித்தேன். நல்ல வெயில். ஆனால் ரொம்ப நேரம் நின்னு என் கதைகளை ரொம்ப சிலாகிச்சுப் பேசினார்.

சொ.வ.: ஓய்வுக்குப் பின் அவர் சென்னை வந்த பிறகு தொடர்பு இருந்ததா?

அ.மி.: இருந்தது.

சொ.வ.: அவர் கணையாழி எடிடராக இருந்தார் இல்லையா? சேர்ந்து பணியாற்றி இருக்கிரீர்களா?

அ.மி.: அவர் ரிடயர் ஆன பின்னால்தான் கணையாழி எடிடராக இருந்தார். அப்போ கூட கணையாழி ஆபீஸுக்கு எப்பவாவதுதான் வருவார். அவருக்கு ‘மேனுஸ்க்ரிப்ட்’ களைப் படிக்கப் பிடிக்காது. நான் எல்லா மேனுஸ்க்ரிப்ட்களையும் படிப்பேன். நானும் 1983ல் கணையாழியை விட்டு வெளியேறி விட்டேன்.

சொ.வ.: சங்கீதம் பற்றி பேசுவாரா?

அ.மி.: பேசவே மாட்டார். ஒருவேளை எனக்கு சங்கீதம் தெரியாது என்பது அவருடைய அபிப்பிராயமா இருந்திருக்கலாம். மதுரை மணி ஐயர் அவருக்கும் சிட்டி சுந்தரராஜனுக்கும் ஃபேவரைட் என்பது மட்டும் தெரியும்.

சொ.வ.: பிற இலக்கிய நண்பர்கள் பற்றி..

அ.மி.: அவருக்கு ‘ஸ்ட்ராங் லைக்ஸ் அண்ட் டிஸ்லைக்ஸ்’ இருந்தது. அது எழுத்துகளை எடை போடுவதையும் ‘இன்ஃப்ளூயன்ஸ்’ பண்ணித்து. தீபத்தில் எழுதச் சொல்லி பார்த்தசாரதியும், நானும் நிறையக் கேட்டோம். அவர் எழுதவில்லை. க.நா.சு வைப் பிடிக்காது. ‘ஆல்பெர்டோ மொராவியா’ ரொம்ப ஹாட்டா இருந்த நேரம். ‘கன்ஃப்ர்மிஸ்ட்’ னு நினைக்கிறேன், அவருடையது, அது எனக்குப் பிடிக்கும். தி.ஜா.விடம் கேட்ட போது ‘எனக்கு சப்ஜெக்டிவ் ரைட்டிங் பிடிக்காது,’ என்றார். இத்தனைக்கும் மொராவியா சப்ஜெக்டிவ் ரைட்டரே கிடையாது. எம்.வி.வி அவருக்கு ரொம்ப நெருக்கம். ஆனால் ரெண்டு பேரும் வித்யாசமானவங்க. எம்.வி.வி.க்கு நிறைய ‘ஆஸ்பிரேஷன்’கள் இருந்தன. தி.ஜா.வுக்கு அதெல்லாம் கிடையாது. எம்.வி.வி.’நான் தான்யா மௌனி படத்தை முதலில் போஸ்டரில் போட்டேன்’ என்றெல்லாம் சொல்வார். எம்.வி.வி.பற்றிய செமினார் ஒன்றில் நான் பேசியபோது எம்.வி.வி. கண் கலங்கி விட்டார்.

சொ.வ.: உங்கள் கதைகள் பற்றி குறிப்பா ஏதாவது சொல்லியிருக்காரா?

அ.மி.: ‘விபத்து’ ‘நாடகத்தின் முடிவு’ இல்லஸ்ட்ரேடட் வீக்லியில் வந்த ‘ பாஸ்போர்ட் சைஸ் ஃபோட்டோ’ வெல்லாம் அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

சொ.வ.: ஓய்வு பெற்றதும் சென்னையில் ஏன் செட்டில் ஆனார்?

அ.மி.: அவருக்கு ஹவுசிங் போர்ட் ஃப்ளாட் ஒண்ணு அலாட் ஆகி இருந்தது. அப்போவெல்லாம் ஃப்ளாட்டுக்கு அவ்வளவு டிமாண்ட் இல்லை. திருவான்மியூரில் அவர் ஃப்ளாட் இருந்தது. அங்கு வந்து இருந்தார்.

சொ.வ.: பொருளாதார ரீதியாக சௌகர்யமானவர்தானே?

அ.மி.: ரிடயர் ஆயிட்டார். ரொம்ப சௌகர்யம் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. கடைசி மூன்று, நாலு வருஷம் எழுதவேயில்லை.

சொ.வ.: இன்றைய காலகட்டத்துல தி.ஜா.வின் இடம் என்னன்னு நினைக்கிறீங்க.

அ.மி.: அதான் சொன்னேனே ‘இட் இஸ் டூ ஏர்லி’. அவரை ‘அப்ஜெக்டிவ்’ வா பார்க்க நாளாகும். அவரை இப்போ ‘டிஸ்ஸ்க்ட்’ பண்ணக் கூடாது. இப்போ எல்லாம் தி.ஜா. தி.ஜா. ன்னு சொல்லலாம். ஒரு பத்து வருஷத்துலே எல்லாம் மாறிப் போயிடலாம். அவரை மறந்து போயிடலாம். கா.ந.சு. செல்லப்பா, எம்.வி.வி. எல்லோரையும்தான். எனக்கும் அதுதான்.

பேட்டி நாள்: 18-5-2011.

A Buddha Statue seen in a Buddhist Temple in Singapore

2011-01-21T15:02:00.000+05:30

2011-01-17T22:50:00.002+05:30

நாஞ்சில் நாடன் - ஒரு கனிந்த தமிழ் இதயம்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் : பிரசுரம் : சொல்வனம் : இதழ் 42 : 16-01-2011

வாசிப்பின் சுகம் ஒருவரை தொடர்ந்து வாசிக்க வைக்கிறது. அதுதான் அடிப்படை. விமர்சனம் பண்ண வேண்டிய நிர்பந்தமும், போக்குகளைப் பற்றிய தகவல் சுமைகளும் அதிருஷ்டசாலி வாசகனை பீடித்து இந்த சுகத்தை வதம் செய்து விடுவதில்லை.

அதே போல் கலையானுபவம் கலைஞனுக்கும், ரசிகனுக்கும் இடையே ஆன பிரத்யேக உறவு.

சுகமும், பிரத்யேக உறவும், கலைஞனின், வாசகனின் குறிப்பாக வாழ்க்கையின் புரிதலை தெளிவாக்கி விரிவாக்குகின்றன.

கலைஞன் தான் காணும் ஒளியால் நிரம்பி வழிகையிலேயே தாஸ்தாயவ்ஸ்கியும், காஃப்காவும், பாரதியும், புதுமைப் பித்தனும் கிடைக்கிறார்கள். நாஞ்சில் நாடனும் அவ்வழியில் வந்தவர்தான்.

வெகுசனப் பத்ரிகைகளும்,‘இஸம்’ ‘இனம்’ சார்ந்த பத்ரிகைகளும் அதிகமாயுள்ள சூழலில் ஒரு வாசகன் சாதாரணமாகக் காண்பது வெற்றுச் சந்தடி, இலட்சிய கோஷம், பொழுது போக்கு நீர்மை, காழ்ப்பு. எழுதுபவர்களிலோ பலரும் எங்கோ எதிலோ தேங்கிப் போனவர்கள். இது வசை அல்ல. இத்தகைய சூழலில் ஊற்றுக் கண்களையும், வரத்து வாய்க்கால்களையும் மூடி விடாத, புண்ணிய நதியாகும் நோக்கமுமற்று நமது அன்றாட வாழ்வின் அங்கமான சாமான்ய ஆறாக நாஞ்சில் நாடன் ஓடுகிறார்.

சுமைகளும், பழைய குப்பைகளும், பாசியும் அற்ற இந்த ஆறு தமிழர்களின், அதன் மூலம் மனிதர்களின் இயல்பை, முரண்பாடுகளை, பஞ்சமா பாதகங்களை அஞ்சாது செய்யக் கூடிய சாத்தியக் கூறுகளை, கருணையின் சாயையை, தூய்மையை, சர்வ சாதாரணமாக, ‘அனுபவங்களை முயற்சி செய்து பெற்ற செயற்கைத் தகவல்கள்’ இன்றி அனாயாசமாக, ஆனால் மிகப் பெரிய வேட்கையோடு காட்டிச் செல்கிறது.

இவரோடு எழுத வந்த பலர் தீவிரமாக இயங்குவதை நிறுத்தி பல காலம் ஆகி விட்டது. இவர் இன்னமும் தன் வாசகர் வட்டமும், அவர்கள் மேல் தன் தாக்கமும் அதிகரித்தபடி இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். இதற்கு முக்கிய காரணம் இவர் எந்தக் கொட்டகையிலும், சாதனையிலும் ஓய்வெடுத்துக் கொள்ள நினைத்து உறங்கிப் போய் விடவில்லை. வாழ்வின் சவால்களும், சண்டைகளும், தாக்குதல்களும் பேனாவைப் பிடுங்கி எறியவும் இவர் விடவில்லை. கதவு, கூரை, சன்னல்கள் அற்ற இடத்தில் உயிர்ப்புடன் இருப்பதனாலேயே இவருக்கு இது சாத்தியமாகி இருக்கிறது.

இவர் பெரிதும் மதிக்கும் முன்னோடிகளில் ஒருவரான நகுலன் சொன்ன ‘When you hate some thing you cannot understand it’ என்கிற சொற்கள் இவர் வாழ்நாள் முழுவதும் துணை வரும் ஜீவ வாக்யங்களில் ஒன்றென்பதால் எதன் மீதும் துவேஷமற்று எதையும் புரிந்து கொள்ள இவரால் முடிகிறது. இலக்கியம் வாழ்க்கையின் புரிதலுக்கான ஒரு சாதனம் என்றாகையில் அந்த சாதனத்தின் சாதகர்களில் இதன் காரணமாகவே இவர் மிக முக்கியமானவராகிறர்.

நாஞ்சில் நாடன் அவர்களின் எழுத்தில் உடனே தென்படுபவை: வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் பார்வையின் முன் முடிவுகள் அற்ற கூர்மை, கொள்கலனின் கொள்ளளவின் பிரம்மாண்டம், எங்கும் தங்காது எந்த முடிவுப் புதரிலும் சிக்காது இயங்கும் நேர்மை, அனாதைகள், அபலைகளின் மேல் (பிரச்சார, தன்னை ‘இன்னார்’ என்று வெளி உலகுக்கு பறைசாற்ற காட்டிக் கொள்கிற நீச புத்தி அற்ற) உண்மையாக உள்ள அக்கறை, சுவாரஸ்யம், பாதகம் செய்பவரைக் கண்டு அஞ்சாத எள்ளல், எல்லாவற்றுக்கும் மேல் வளமும், எளிமையும், குளிர்ச்சியும், செழுமையும் மிளிரும் தமிழ்.

காலங்கள் தோறும் இவர் கற்றுக் கொண்டேயிருந்திருக்கிறார். இன்னமும் கற்கிறார். ஒரு தமிழ்ப் பேராசிரியன் செய்ய வேண்டிய வேலையை தன் சொந்தப் பணத்தைச் செலவழித்து செய்து கொண்டேயிருக்கிறார். தமிழில் வெளிவரும் முக்கியமான புத்தகங்கள் அனைத்தையும் காசு கொடுத்து வாங்கிப் படிப்பவர். நான் கூட வேடிக்கையாகக் கேட்பேன். “பெண்டிங் விழுந்த அரியர்ஸ்ஸை எல்லாம் க்ளியர் பண்ணிட்டீங்களா” என்று. “இன்னும் மூன்று புத்தகங்கள் இருக்கு. இந்த வாரம் படிச்சுடுவேன்” என்பார்.

இதற்கிடையில் சங்கத் தமிழ், அகராதிகள், கம்பன், ஆழ்வார்கள், தேவாரம், ஔவை, என்று கலந்து பழக இவருக்கு எப்படி நேரம் இருக்கிறது என்பது இவர் இலக்கிய தாகம் எத்தகையது என்பதற்கு சான்று.

இவ்வளவு படித்தும் அறிவின் சுமை இவரிடம் இல்லை. அதனால் வாசகனுக்கு அயற்சியும் இல்லை. இவர் தனிப் பேச்சில் கூட யாருக்கும் வகுப்பு எடுப்பதோ உபதேசம் செய்வதோ இல்லை. ஆறு நாவல்கள், 110 சிறுகதைகள், ஏராளமான கட்டுரைகள், இரண்டு கவிதைத் தொகுதிகள், எண்ணற்ற பேட்டிகள், முன்னுரைகள், மதிப்புரைகள் எழுதியுள்ள இவரிடம் ஒரு புது எழுத்தாளர் சுலபமாகத் தன் கருத்துகளைக் கூற முடியும். சில சமயம் அவர்கள் மட்டுமே கூட பேசி, இவர் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதும் உண்டு.

அதே போல் இவரை முகஸ்துதியாக யாரும் புகழவும் முடியாது. ‘அந்தக் கதை ப்ரமாதம், எனக்கு ரொம்பப் பிடித்தது’ என்று யாராவது ஆரம்பிக்கையில், பேச்சை வேறெங்கோ மாற்றி எடுத்துச் சென்று விடுவார். அதே சமயம் அவர் கதைகளை ஆழமாக விவாதிக்கும் நல்வாய்ப்பும் என் போன்ற சிலருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

அனைவருக்கும் நண்பர். எல்லா கூடாரங்களிலும் இவருக்கு நண்பர்கள் உண்டு. எனினும் தன் கருத்துகளைக் கூற அஞ்சாதவர். இவரது துவேஷமற்ற போக்கும் நேர்மையுமே இவர் பெயரை எவர் ஜாபிதாவிலும் இடம் பெற வைத்து விடுகிறது.

தன் மனதைப் புண் படுத்தியவர்களிடம் கூட இவர் சாதாரணமாக பகைமை பாராட்டுவதில்லை. ‘அவன் இப்பிடி செஞ்சுட்டான். இனி அவனுக்கு நான் எதையும் அனுப்பப் போறதில்லை’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கையிலேயே அந்த நபர் ஃபோனில் வந்தால், ‘என்ன. . . . நல்லாருக்கீங்களா’ என்று ஆத்மார்த்தமாகக் கேட்பார்.

அறிவு, சாமர்த்தியமாக மாறாத எல்லையில் இருப்பவர். எதிர் கருத்துகளைக் கூறுபவர்களிடமும் பொறுமையாக இருக்கும் பக்குவம் பெற்றவர். குடும்பம், நண்பர்கள் என பேச, அன்பு செலுத்த 24 மணி நேரமும் இவருக்கு ஆட்கள் இருந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆயினும் வாழ்வில் காட்டும் அன்பெனும் அமுதைப் போன்றே ஆலகாலத்தையும் எழுத்தில் மட்டும் கொண்டு வருகிறார் நிதர்சன வாழ்வில் அது எங்கும் நிறைந்திருப்பதை உணர்ந்தவர் என்பதால்.

புற உலகு, அக உலகு என்று இரண்டு இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. அதே போல் மூளை, இதயம் என்கிற இரண்டு இயக்கங்களும் மனதில் இயங்குகிற மாதிரி தோன்றுகிறது. Subjectivity - objectivity, இடது மூளை - வலது மூளை, கலை - அறிவியல் என்றெல்லாம் இவை பிளவு பட்டு நிற்பது போன்ற தோற்றங்களும் உள்ளன. இவ்விரட்டைகளை புராண அன்னத்தைப் போல் பால், நீர் என்று பிரிப்பது என்பது எல்லாக் காலங்களிலும் இயலாது.

புற உலக நிகழ்வுகளை இதயம் கொண்டு ‘சப்ஜெக்டிவ்’ வாக எழுதுவதோ, அக உலக இயக்கங்களை ‘அப்ஜெக்டிவ்’ வாக எழுதுவதோ உலக இலக்கியங்களில் அரிதில்லை. எல்லாவித ‘பர்முடேஷன் காம்பினேஷன்’களிலும் இதைப் பார்க்கலாம்.

புதுமைப் பித்தனும், மௌனியும் வேறு மாதிரி என்று தெரிந்தாலும் இருவரும் மிகுந்த தெளிவுடன் சிலவற்றை ‘இன்டலெக்ட்’ டை உபயோகித்து எழுதியவர்களே! சிலகதைகளில் வேண்டுமென்றாவது ஈரம் கொஞ்சம் கம்மியாக இருப்பதைப் படிக்கும் போதே உணரலாம்.

‘இதயம், இதயம்’ என்ற தம்பட்ட எழுத்துகளுக்குப் பஞ்சம் இல்லை. இதய நிகழ்வுகளை இதயம் மூலம் கனிவோடு அணுகியவர் தி.ஜானகிராமன். இவர் போன்றே புறப்பட்ட நகலெழுத்துகளினூடே ஆயாசமடைய வைக்கும் அபரிமித நெகிழ்ச்சிகளும் பல உண்டு.

பெருங்கலை என்பது இதயமும் மூளையும் வலது இடது பேதமின்றி ‘சப்ஜெக்டிவ்’ விஷயங்களைப் பற்றிக் கூட ‘அப்ஜெக்டிவ்’ வாக எழுதும் போது நேர்கிறது. கலைஞன் வாழ்வின் தரிசனத்தில் லயித்து கரைந்த பின்னரே வெளிவந்து தன் அறிவால் மொழியால் அதை நம்மிடம் தொடர்பு கொண்டு கூறுகிறான். இந்த சரிவிகிதக் கலப்பில் இதயம் உணர்வதை மூளை சரியாக சொல்கையில் பெருங்கலை தோன்றி விடுகிறது.

போர்ஹே சற்று தூக்கலான இன்டலெக்டின் வெளிப்பாடு என்றால் காஃப்கா சரியான இதய மூளை கலப்பாக, அதாவது முழுமையான பார்வை, கூர்மை, வெளிப்பாடு சேர்ந்து ‘கலை’ செய்தவராகவும் தெரிகிறார். தாஸ்தாயவ்ஸ்கியும், டால்ஸ்டாயும் அப்படியே. லாவ்ட்சு சொல்லும் “clear heads and calm minds’. இவர்கள் மிகக் களேபரத்தில் இருக்கும் வாழ்க்கையையும் அப்படியே எழுத்தினால் ‘காம் மைண்ட்’டுடன், அதாவது திரிக்காத மனதினால் வாசகனுக்குக் கடத்துபவர்கள்.

புற உலகு பற்றிய இதயத்தின் வெளிப்பாடாக பழந்தமிழ் இலக்கியம் பெரும்பாலும் இருக்கிறது. மன நெகிழ்வின் உச்சமாக அதன் பின் வந்த காவியங்களும், பக்தியும். இவை அனைத்திலும் ஊறியது நாஞ்சில் நாடனின் மனம். புற உலக வாழ்க்கையை வறட்டு, தத்துவ, கோட்பாடு, தர்க்க நோக்கின்றி இதயத்தால் பார்த்துணர்ந்து எழுதியவை இவர் எழுத்துகள்.

இதயத்தில் ‘காலம் மீறி இருந்து சொதசொதத்துப் போகாமல்’ எழுதுவதே இவர் கலை வெளிப்பாடு. அதற்கு கறாரான தர்க்கத்தின் மீதமைந்த கணிதத்தில் முதுகலைப் பட்டப் படிப்பு பெற்றவர் என்பதும் ஒரு முக்கிய காரணமாயிருக்கலாம். இன்னொரு முக்கிய காரணம் பழந்தமிழ், பக்தித் தமிழ், காவியத்தமிழ் மட்டுமின்றி பாரதி துவங்கி, இன்று எழுதும் எவ்வித பின்புலமோ, பிரபலமோ அற்றவரின் எழுத்துகள் வரை அயராது ஆர்வத்துடன் படிப்பது. மேலும் உலக இலக்கியங்களோடான பரிச்சயம்.

மற்றொன்று இவரது தாட்சண்யம். ஈழத் தமிழருக்காக, ஒரு பைசா பிரதியுபகாரமாகப் பெறாமல், உண்மையிலேயே துக்கமுற்றுத் துடித்தவர். முற்றிலும் எதிரிடையான கருத்துகளைச் சொல்பவரிடத்தும் முகம் சுளிக்காது கேட்பவர். தன் அபிப்பிராயங்களைக் கட்டித் தொங்காமல் இருப்பது மனிதரிடையே மிக அரிதாக காணப் படும் அருங்குணம். அதுவும் இவருக்கு சாத்தியமாகி இருக்கிறது.

கலை, நீதியுனர்வோடு இரண்டறக் கலந்தது. ‘வெள்ளாளர் வாழ்க்கை’யில் ‘காலம் நிகழ்த்திய மாற்றங்களை’ நூலாக எழுதிய இவரை தற்கால தமிழ் வழக்கப் படி ‘வெள்ளாளர் அடைப்புக் குறிகளு’க்குள் அடைக்க முடியாது. இவரது எழுத்துகளைப் படித்தவருக்கு இது தெரியும். லௌகீக வாழ்விலும் வெள்ளாளர்கள் அவர்கள் இனத்து அமைச்சருக்கும் சேர்த்து இவரை கௌரவிக்க அழைத்தபோது அந்த விழாவையே ‘வர முடியாது’ என்று தவிர்த்தவர்.

வெள்ளாளர், தமிழர் என்றில்லாமல் மனிதருக்குப் பொதுவான மனம் இவரது எழுதும் மனம். அதனால்தான் வட இந்தியாவிலிருந்து “காஞ்ச ரொட்டியைத் தின்னுக்கிட்டு ஊருலே கெடக்காம , ஊரை நாறடிக்க வந்திருப்பதாக” வசைபாடப்படும் க்ஷெத்ராடனம் வரும் வட இந்திய ஏழை யாத்ரீகர்களுக்காக “மேற்கில் மேலாங்கோடும், கிழக்கில் முப்பந்தலும் தாண்டியிராத, தெற்கே கன்யாகுமரி கடலையும், வடக்கே காளிகேசம் மலைகளையும் தாண்டவே முடியாத” வெற்றுக் காழ்ப்பினருக்கு எதிராக எழுத முடிகிறது.

கலை உள்ளம் என்பது எப்போதுமே ‘anti-establishment’ டாகத்தான் இருக்கும். வெற்றி தோல்விகளிலோ, சாச்வதத்தைப் பற்றியோ அதற்குக் கவலை இல்லை. இது ஒரு மாற்றமுடியாத சூத்திரம். அவ்வுள்ளம் எழுதவோ, பிற கலைகளில் ஈடுபடவோ கூட வேண்டாம். மகாத்மா காந்தியிடமும், ராஜாஜியிடமும், பாரதியிடமும், ஜெயகாந்தனிடமும், ஜெயமோகனிடமும் இன்ன பிறரிடமும் நாம் இதைத்தான் கண்டோம்; காண்கிறோம். (அவ்வுள்ளம் சகட வாழ்க்கையினால் சின்னாப் பின்னமாக்கப் பட்டோ, சாமர்த்தியத்தாலோ எஸ்டாப்ளிஷ்மென்டுக்கு இணக்கமாகப் போனால் அதில் கலை செத்து விடும் என்பதும் கண்கூடு) அந்நியர் ஆட்சிக்கு இணங்கிப் போவதே அனுகூலம் என்ற கால கட்டத்தில் அதை எதிர்ப்பது, நாத்திகப் போர்வையில் துவேஷம் வளர்ப்பதில் உள்ள அநீதியை முழுமூச்சாக எதிர்ப்பது, அரசு கையில் இருப்பதால், அரசியல் கூட்டம் பின்னால் இருப்பதால் எல்லா புகழும் எனக்கே என்பவரின் பொய்யை எதிர்ப்பது எல்லாமே ‘anti-establishment’ உணர்வுகள்தான். தராசு அநியாயமாக தாழ்கையில் எதிர்த்தட்டில் அமர்ந்து சரி செய்பவன் கலைஞன். அதைத் தொடர்ந்து செய்து வருபவர் நாஞ்சில் நாடன்.

உயர்கலையும் இலக்கியமும் ஒரு மொழியைச் சேர்ந்ததாய் இருந்தாலும், ஒரு பிரதேசத்தில் உருவானாலும் அவை உலகளாவியவை. உயிர்கள் அனைத்தையும் தழுவியவை. அதனால்தான் நாஞ்சில் நாடன் கதைகளில், இரையுண்டதாலோ கர்ப்பிணியாயிருப்பதாலோ நிறைந்த வயிறோடு சாலையைக் கடந்து செல்லும் பாம்புக்காக வண்டியை நிறுத்திய பேருந்து ஓட்டுநர் “போ மோளே பெட்டென்னு’ என்று கனிவு கசிய கூறி காக்கிறார். எங்கிருந்தோ வரும் பாபுராவும், யுகங்களாய்த் தொடரும் மனித குலத்தின் பசியின் வடிவமாய் நாத்ரேயும் சந்திக்கும் அந்த திரிவேணி சங்கமத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அனைத்துக்கும் ஆதாரமாக ‘தயை’ சரஸ்வதியாக ஓடுகிறது. அதனால்தான் ‘யாம் உண்பேம்’ என்பது தகப்பன் சாமியின் உபதேசம் போல், மிச்ச வாழ்க்கைக்குமான மந்திரம் போல் பாபுராவின் காதில் ஒலிக்கிறது. நம் காதிலும்.

முன்னோடிகளும், பின்வந்தவர்களும், ஈயடிச்சான்களும்

2011-01-04T11:19:00.000+05:30

முன்னோடிகளும், பின்வந்தவர்களும், ஈயடிச்சான்களும்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம் : சொல்வனம் : இதழ் 41 | 01-01-2011

ஜார்ஜ் லூயி போர்ஹே ‘காஃப்காவின் முன்னோடிகள்’ என்று எழுதியுள்ள கட்டுரையில் “உண்மை என்னவென்றால் ஒவ்வொரு எழுத்தாளனும் அவன் முன்னோடிகளை சிருஷ்டித்துக் கொள்கிறான்.” என்கிறார். சுந்தர ராமசாமியும், ஜி.நாகராஜனும் புதுமைப் பித்தனையும், நாஞ்சில் நாடன் தி.ஜானகிராமனையும் உருவாக்கிக் கொண்டதை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவர்கள் அந்த முன்னோடிகளின் பின்வந்தவர்கள் மட்டுமோ, ஒரே ஒரு முன்னோடியை மட்டுமே கொண்டவர்கள் என்பதோ, முன்னோடிகளைத் தாண்டிச் செல்லதவர்கள் என்பதோ இல்லை. இவர்களது படைப்புத் திறனையோ, தரத்தையோ சுருக்குவதும் இல்லை. இது உள்ளே சென்றது உள்ளின் இருப்புக்கு எற்றவாறு உருமாறி வெளியே வருவது. மேலும் இதுவும் ஒரு அசல்தான். அடிப்படையான உண்மை மட்டுமே ஒன்று. வேறு வேறு வெளிப்பாடுகள்.

கலையுலகில், இலக்கியத்தில், சினிமாவில் இது காலங்காலமாக இருந்து வருவதுதான். ஆதிகவியிலிருந்து கம்பர், துளசிதாசர் என்று எத்தனை பேர் எழுதியுள்ள ‘ஒரிஜினல்’ இராமாயணங்கள். தாஸ்தாயவ்ஸ்கி கோகோலைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, “ரஷ்ய எழுத்தாளர்களான நாம் அனைவரும் கோகோலின் ‘ஒவர்கோட்’டுக்குள்ளிருந்து வந்தவர்கள்” என்கிறார். ஜெயகாந்தன் இதைப் ‘பாரதி யுகம், நாமனைவரும் அவனிடமிருந்து வந்தவர்கள்’ என்கிறார்.

துப்பறியும்கதைகளின் தந்தை எட்கார் அல்லன் போ வின் கதைகளில் வரும் சார்லஸ் ஆகஸ்ட் ட்யூபின் (Charles Auguste Dupin) பற்றி சொல்லும் போர்ஹே இவரே இலக்கிய உலகின் முதல் துப்பறிவாளர் என்கிறார். இவர் வரும் கதைகளை ட்யூபினின் நண்பரே சொல்வதாக போ எழுதியிருக்கிறார். கானன் டாயலின் (Conan Doyle) ஷெர்லக் ஹோம்ஸின் மூளை சாகசங்களைச் சொல்வது அவர் நண்பர் டாக்டர். வாட்சன்தான். அகதா க்றிஸ்டியின் ஹெர்க்யூல் பைரோ (Hercule Poirot) வின் சாகசங்களைச் சொல்வது அவரது நண்பர் கர்னல் ஹேஸ்டிங்ஸ். நமது சத்யஜித் ராயின் ப்ரதோஷ் சி. மிட்டரின் (ஃபெலுதா) சாகசங்களைச் சொல்வது அவரது கஸின் தாபேஷ்தான்.

இவையெல்லாம் முன்னோடிகளை உருவாக்கிக்கொள்வது. இன்னுமொன்று இருக்கிறது. அது ‘கான்ஷியஸ்’ஸாக ஒன்றைப்போலவே, தன் பங்களிப்பு எதுவும் இல்லாமல், செய்வது. இதை ‘இன்ஸ்பைரேஷன்’ ‘ஹெவிலி இன்ஸ்பையர்ட்’ ‘ஈயடிச்சான் காப்பி’ என்று பலவாறு அவற்றின் நகல்தன்மைக்கு ஏற்ப சொல்கிறோம்.

சில வருடங்களுக்கு முன் ‘மிஷ்கின்’ (தாஸ்தாயவ்ஸ்கியின் இடியட்) என்கிற பெயரில் மயங்கி அவர் இயக்கிய ‘சித்திரம் பேசுதடி’ பார்த்தேன்; மகிழ்ந்தேன். தொடர்ந்து ‘அஞ்சாதே. பெரும் ஏமாற்றம். இப்போது ‘நந்தலாலா’ வந்திருக்கிறது. பார்க்க வேண்டும் என்றதும் ‘kikujiro’ பற்றி தெரியவந்தது. இப்போது ‘சித்திரம் பேசுதடி’ பற்றியே கவலை வந்து விட்டது. ‘Kikujiro’ வுக்கு நன்றி சொல்லியிருந்தால் பரவாயில்லை. என்ன செய்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. படம் பார்க்கும் ஆர்வம் போய்விட்டது.

‘மன்மதன் அம்பு’ கதையைக் கேள்விப்பட்டதும் சடாரென்று ‘டோபோல்’ நடித்த ‘ஃபாலோ மீ’ நினைவுக்கு வருகிறது. படத்தைப் பார்த்தால்தான் தெரியும்.

தாதா மிராஸி, அனந்து, பாலசந்தர் காலங்களை விட இப்போது உலக சினிமா சுலபமாக அனைவருக்கும் கிடைக்கிறது. திரையுலகில் உள்ள பலரும் இவற்றில் ஆர்வம் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அதனால் இத்தகைய நகலாக்கங்கள் உடனடியாக வெளிச்சத்துக்கு வந்து விடுகின்றன. பெரிய ஜனரஞ்சக வியாபரப் படங்களிலிருந்து, கலைப் படங்கள் சாயம் பூசி வெளிவருபவை வரை இது நடக்கிறது.

“இது மாதிரி ‘காப்பி’ அடிப்பதில் என்ன தவறு? ஒரு நல்ல படத்தை ஒழுங்காக தமிழில் தருவதால் பிற மொழி தெரியாதவர்கள் அதைப் பார்த்து அனுபவிக்கலாம் அல்லவா?’ என்று ஒரு கருத்து இருக்கிறது. மேலும் பொதுஜனங்கள் இதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படுவது இல்லை. “என்னம்மா எடுத்திருக்கான்யா?” என்று வியந்து புகழ்ந்து தள்ளிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

பாரதியின் எழுத்துகளின் அத்தனை உரிமையும், அவை துணை நிற்கும் ஆத்ம சுத்திகரிப்பும், அவையீட்டும் உணர்வு அபிமானங்களும் அவருக்கன்றி அவர் எழுதிய பத்ரிகைக காகிதங்களையே சாரும்; கம்பனின் கவி மேதைமை மீதான காதல் அவர் கை ஓலைச் சுவடிகளுக்கே என்பது போல் இது இருக்கிறது. இத்தகைய சூத்திரத்தை ஆமோதித்து, பிறரது உழைப்பை, அறிவை, தொழிலை வெட்கமின்றி அபகரித்துப் பணம் பண்ணுபவர்கள் ‘திருட்டு விசிடி (டிவிடி) பற்றி குய்யோ முறையோ என்று அலறுவதுதான் விந்தை. அத்தகு திருட்டு விசிடிக்களைச் செய்பவர்களுக்கும் இவர்களுக்கும் என்ன பெரிய வித்யாசம்?

கண்டுபிடிக்கப்படாவிடில், குற்றாஞ்சாட்டப்படாவிடில், அகப்பட்டுக்கொள்ளாவிடில், ஆள் தெரிந்திருக்காவிடில், என்பன போன்ற பல ‘விடில்’களுக்கு அப்பால் சுகமாக கொலுவீற்றிருக்கும் இந்த ‘கலைஞர்கள்’ அல்லது சினிமா வியாபாரிகள் இது போன்ற தூய ‘மாரல்’ சம்பந்தமான மனக் கிலேசங்களால் துன்புறுவதும் இல்லை. ‘ஐயோ’ என்று போவதும் இல்லை. சொல்லப் போனால் அவர்கள் செல்வமும், செல்வாக்கும் 1.76 லட்சம் மடங்கு அதிகரித்துத்தானிருக்கிறது. இதில் வியாபாரிகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள் தேவலாம். ஆனால் கலைஞர்கள் என்று போற்றப்படுபவர்கள்தான்…

‘The secret to creativity is knowing how to hide your sources’ என்று ஐன்ஸ்டீன் சொன்னது போல் இன்னும் நம் கண்ணில் அகப்படாத ‘மேதைகள்’ எத்தனை பேரோ.

காப்பிப் பூனைகளைவிட, சுயமாக படம் எடுப்பவர்கள்தான் மேல் என்கிற சிந்தனையும் சினிமாவை, கலைகளை சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்பவர்கள் மத்தியில் இருக்கிறது. சுயமாக எடுப்பவர்கள் வணிகத் தோல்விகளால் அழிக்கப் பட்டாலும் கம்பீரமானவர்கள், சுய மரியாதை உள்ளவர்கள். சுய மரியாதை என்பது ‘பொய் சொல்லாமல், ஊழல் செய்யாமல், பிறரெவரையும் அவமரியாதை செய்யாமல் இருப்பதுதானே?

கீழேயுள்ள தமிழ்ப் படங்களையும் வேற்று மொழிப் படங்களையும் ‘மேட்ச்’ செய்யுங்கள் பார்க்கலாம். - விடை கடைசியில்.

தமிழ்ப்படம்	பிறமொழிப்படம்
புதிய பறவை	சேஸ் எ க்ரூக்கட் ஷாடோ
தாமரை நெஞ்சம்	ஸ்லெண்டர் த்ரெட்ஸ்
நாணல்	டெஸ்பரேட் ஹவர்ஸ்
அழியாத கோலங்கள்	சம்மர் ஆஃப் ஃபார்ட்டி டூ
ரெட்டைவால் குருவி	மிக்கி அண்ட் மாட்
கஜினி	மொமென்டோ
மூன்றாம்பிறை	ரோமன் ஹாலிடே
எனக்குள் ஒருவன்	ரீ-இன்காரனேஷன் ஆஃப் பீடர் ப்ரௌட்.
மகளிர் மட்டும்	நைன் டு ஃபைவ்
ட்வெல்வ் பி	ஸ்லைடிங் டோர்ஸ்
சாந்தி நிலையம்	சவுண்ட் ஆஃப் ம்யூசிக்
ஔவை சண்முகி	மிஸர்ஸ் டௌட் ஃபையர் + டூட்ஸி
ஜுலீ கணபதி	மிஸரி
பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்	டிரெயில்ட்
நாயகன்	காட் ஃபாதர்
ராஜி என் கண்மணி	சிடி லைட்ஸ்
ரங்கோன் ராதா	கேஸ் லைட்
நாடோடி மன்னன்	ப்ரிஸனர் ஆஃப் ஜெண்டா
நல்ல தம்பி	மிஸ்டர் டீட்ஸ் கோஸ் டு டௌன்.
சொர்க்க வாசல்	க்வீன் க்றிஸ்டினா.
மே மாதம்	ரோமன் ஹாலிடே
குணா	டை மீ அப் - டை மீ டெளன்
யோகி	TSOTSI

விடை :- ‘மேட்ச்’ செய்ய என்னை இருக்கிறது? இடது புறமுள்ள தமிழ்ப்படங்கள் வலதுபுறப் படங்களை தகுந்த அனுமதியுடனோ, அல்லது அனுமதி இன்றியோ, தழுவி, அல்லது இறுகத் தழுவி எடுக்கப்பட்டவை என்று சொல்லப்படுகின்றன.

காஞ்சனை - ஓர் அனுபவம்

2010-12-25T06:27:00.000+05:30

காஞ்சனை - ஓர் அனுபவம்

பிரசுரம்:சொல்வனம் - இதழ் 40 | 17-12-2010

புதுமைப்பித்தன் எழுதிய காஞ்சனை சிறுகதை அக்காலத்துக்கே உரித்தான, வாழ்வின் பிரச்னைகளையும், வறுமையையும் மீறிய விச்ராந்தியான தருணங்களில் ஆரம்பிக்கும் கதை. இத்தகு தருணங்களை சத்யஜித் ராயின்படங்களில், தி.ஜா., கதைகளில் காண்கிறோம். படத்தைப் பார்க்கையில், கதைகளைப் படிக்கையில் ஒரு பறவையின் அழைப்பை, தூரத்து ஒலியைத் துல்லியமாகக் கேட்க முடியும். அதுதான் அடிப்படை. இயல்பு. சகஜம். அதன்மேல் இயக்கங்களும், இயக்கம் பற்றிய மாசு படிந்த கவனிப்புகளும், நினைவுப் பதிப்புகளும், அவற்றில் படியும் தூசிகளும் நிகழ்கின்றன. அத்தூசிகளோடு கற்பனை குதிரையும் எழும்பிப் பறக்கின்றது. ‘காஞ்சனை அத்தகு தருணங்கள் மனதளவில் தவிடு பொடியாவதில், வேண்டுமென்றே தவிடு பொடி ஆக்கப் படுவதில் துவங்குகின்றது.

(’காஞ்சனை’யைப் படிக்கையில் ஞாபகம்வைத்துக் கொள்கிறேன்: ‘ புதுமைப்பித்தனின் கதைகளில் மூட்டைப்பூச்சிகள் ‘அபிவாதயே’ சொல்லும்.)

இத்தகைய விச்ரந்தியான தருணங்களில் (கஷ்டமும் இல்லை, அளவுக்கு மிஞ்சிய துன்பமும் இல்லை; புகையிலையைக் கூட கடனெழவே என்றோ, பழக்க தோஷத்தாலோ, அனிச்சையாகவோஅன்றி அனுபவித்து பவித்திரமாக போட்டுக் கொள்ள முடிகிறது) மனதால் சும்மா இருக்க முடியுமா? அதுவும் ஒரு இரண்டாவது பிரம்மாவுடைய மனதால்? Devil’s workshop?

இது எழுத்தாளனின் சரடு - கயிறு - ஆனால் அரவு. இது வாசகனுக்குவிடப்படும் சரடு மட்டுமல்ல. தனக்குமேயானது. முதலில் தான் அனுபவிக்க. இந்த ஒற்றைப் பரிமாண வாழ்வின் சலிப்பை வரவொட்டாமல் அதுபற்றிய குறிப்பைக் கூட அண்டவிடாமல், தன்னை அனுபவிக்க வைக்க விடப்படும் சரடு. அதைத்தான் நாமும் சேர்ந்து அனுபவிக்கிறோம். கலையென்னும் அம்ருத தாரையில் கரங்களை குவித்து எப்போதும் கலைஞனே முதலில் பருகுகிறான். அவன் கை விரலிடுக்குக்ளில் பெருகி வழிவதைதான் நாம் அனுபவிக்கிறோம்.

இது ‘தன்மை’ யில் எழுதப்பட நேர்ந்ததற்குமிதுவே காரணம்.

சரடு.

மனம் ரதம் அல்ல என்றதும் ரதமாகிறது. ‘பேய்’ ஓட்டும் ரதமாகிறது. இது மனதின் இயல்பு. ‘மருந்தை அருந்துகையில் குரங்கை நினைக்காதே’ என்றதும் செய்கிற வேலையைச் செய்கிறது. சாதாரணமாக அநாதி காலந்தொட்டு ஒரே தடங்களில் மீண்டும் மீண்டும் செல்லும் கட்டை வண்டிதான். மனதைப் பற்றி எத்தனை அழகாகச் சொல்கிறார்? இதுதானே மனம்? மனதின் இயல்பு. தினம் தினம் ஒன்றையே, ஒற்றைப் பாதையில்தானே நாம் சிந்திக்கிறோம்?

அதே தடம்தான், வெகு விலகி போவதுபோல் தெரிந்தாலும். (அதே மனிதர்களைப் பற்றி, அதே அபிபிராயங்களைச் சுற்றி, அதே கொள்கைகள், அதே துவேஷங்கள், அதே வார்த்தைகள் - நமமனைவருக்கும் அப்படித்தானே) இந்தப் பிரபஞ்சம் பௌதீகமாக எத்தனை பெரியதோ அத்தனைக்கத்தனை சிறியது இந்த மனவெளிப் பிரதேசம். இதிலும் ஆகாசத்தில் பறப்பதாக பாவித்துக் கொள்ளலாம். அதை நம்பவும் செய்யலாம்.

அதிலும் மனம் என்னும்கயிறை முதுகில் போட்டுவிட்டு தானே போகும்படி செய்தால்?

இனி தன்னிஷ்டம்தான். தூக்க மயக்கம். மயக்கம். விழிப்பு, வேண்டுமென்றே கண்காணா பிரதேசத்தில் வந்து சேர்ப்பித்த கலத்தை தெரிந்தே தொலைத்துவிடும் மயக்கத்தின் இன்பம். எழுத்தாளனின் ‘deliberate’ மனம் சொல்லும் கட்டளைகள் கூட இல்லை. காளையின் கால் போனபடி ரதம் போகிறது. சாதுவான , ஆபத்தில்லாத மயிலைக் காளைப் பாதையாம்! என்ன கொழுப்பு?

அந்தப் பாதையில் காஞ்சனை வருகிறாள். வௌவால், பிச்சைக்காரி, பிணவாடை, ஊதுவத்தி, சாம்பிராணி, சேமக்கல சப்தம், இதில் எது கட்டை வண்டி ரதம் தன்னிசையாக சென்ற பாதை?

என்றாலும் வண்டிக்காரன் முழுதும் தூங்கவில்லை. தினசரி வேலைகள் தம்பாட்டுக்கு. பிரக்ஞை கூர்மையாக இருக்கிறது. புகையிலையை பவித்திரமாக போட்டுக் கொள்கிறான். பிரம்பு நாற்காலி க்றீச்சிட்டு ஆட்சேபிக்கிறது. துல்லிய கவனம் அவ்வபோது, பெருகி போதையேற்றும் கற்பனா சாகரத்தின் மத்தியில்.

தொழில்? பிரம்ம வித்தை. தெரிந்தவன் சும்மா இருக்கலாமா? அங்கீகரிக்கப்படும் பொய்களை உருவாக்க வேண்டாமா? சென்ற தடத்திலேயே எப்படிச் செல்வது? எனவே நிஜந்தோரும் தன் கல்பனா லோக சஞ்சாரத்தைக் கலக்கிறது. எழுத்தாளன் இது உண்மை என்கிறான்.

அவன் கண்ட காஞ்சனை நிஜம். ஆனால் அவன் மனைவி காணவில்லை. அவள் பிரம்ம குலம் இல்லை. மனதைச் சீண்ட வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஊதுபத்தி வாசனை - அவளும் மெலிதாக ஆமோதிப்பது உண்மையாகவும் இருக்கலாம். ஒப்புக்காக, சமாதானத்துக்காகவும் இருக்கலாம். அவன் படிக்கும் புத்தகத்தின் ஆங்கில வாக்கியங்களை காஞ்சனை தமிழில் சொல்வது அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

இவனுக்கு கற்பனையின் எல்லைகளைத் தொட்டுவிட வேண்டும். கஞ்சா அடிப்பத்தைப்போல. அதை நிஜமாக்க வேண்டும். அதற்கு முதலில் அவனே அவற்றை நம்ப வேண்டும். அதனால்தான் ‘இன்னுமின்னும்’ என்பதற்காகத்தான் கண்ணாடி.

கண்ணாடிக்குள் இவனுக்குத் தெரிவது மனைவிக்குத் தெரிவதில்லை. அவள் சிரிப்பைக் கேட்பதில்லை. வாசனையை முன்னறிந்து சொல்வதில்லை. கழுத்துக் காயம் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. மூன்று மாத கர்பிணி வேறு.

மூன்று மாத கர்ப்பிணியை பேயோடு யாராவது விடுவார்களா? வெளியாளிடம் வேண்டாம். மனைவியிடம் இதைச் சொல்லலாம் இல்லையா? ‘அந்தப் பிச்சைக்காரி வேண்டாம். பேய் மாதிரி இருக்கிறாள். பேய்தான். அவளால் உனக்கு ஆபத்து’ என்று.

சொல்வதில்லை. ஏன்? அவனுக்கு அந்த எல்லையைக் காண வேண்டும். அடியாழத்தில் மயக்க விழிப்பில் அவனுக்குத் தெரியும், இது சரடு.

மனதின் இயல்புகளிலொன்று. எப்போதும் ஒருபிரச்னையை உண்டு பண்ணி அதைத் தீர்ப்பது. (உ -ம்) ஒரு குழந்தை பள்ளியிலிருந்து வீட்டுக்கு வழக்கமான நேரத்துக்கு வரவில்லை. பயம். கற்பனை. விபத்து பற்றி. கடத்தல் பற்றி. பிரார்த்தனைகள். புலம்பல்கள். குழந்தை வந்ததும் ரிலீஃப். மகிழ்ச்சி. கடவுளுக்கு நன்றி.

இங்கு மனம் விளையாட உற்பத்தி செய்து வினையாகி விட்ட பேய். பெண் பேய். மோக லாகிரியை எழுப்பும் பேய். மனைவிக்கு ஆபத்து வரை போயாகிவிட்டது. விபூதி தடவி பேயும், பேயின் பின் விளைவுகளும் போய் விட்டன.

தனக்குத் தானே, தன்னை மீறி, தன்னை விடுத்து, தன்னை மறந்து, விட்டுக் கொண்ட சரடு.

மீண்டும் புதுமைப் பித்தன்.

காஞ்சனை என்னும் பிசாசு உண்டா இல்லையா?

அதை விடுங்கள். ஆனால் நினைத்தால் பயமாய் இருக்கிறதே.

சிறிது சினிமா - 1

2010-12-25T06:21:00.000+05:30

சிறிது சினிமா - 1

பிரசுரம்:சொல்வனம்-இதழ் 39 | 30-11-2010

சுமார் இரண்டு மாதங்கள் சிங்கப்பூரில் மகள் வீட்டில். தங்கை வீடும் இங்குதான். பாதி நாட்கள் கழிந்து விட்டன. சில திரைப்படங்களை வீடியோ / தொலைக்காட்சியில் பார்க்க முடிந்தது. களேபரமான காம்பினேஷன்.

‘12 ஆங்ரி மென்’- (12 Angry Men) ஹென்றி ஃபோண்டா தயாரித்து நடித்தது. நான்கு ஆஸ்கர் நாமினேஷன்கள். 1957 வருடப் படம். சேரியில் வாழும் ஒரு ஏழைப் பையன் தந்தையைக் கத்தியால் குத்திக் கொன்ற வழக்கு. படம் ஆரம்பிக்கையிலேயே நீதிமன்ற விசாரணைகள் மற்றும் குறுக்கு விசாரணைகள் முடிந்து ஜூரர்களின் சிபாரிசுதான் பாக்கி. 12 ஜூரர்கள். விதவிதமான பின் புலம், வயது, வாழ்வு மற்றும் சமூகம் பற்றிய நோக்கம். அனுசரணை, ஆதிக்கம், சமரசம், கூச்சம் என பல்வேறு மனநிலைகள். பூரண ஈடுபாட்டிலிருந்து, கடனெழவே என்கிற பங்கெற்பு வரை தெரியும் விதவிதமான அணுகு முறைகள்.

ஒரே ஒரு சிக்கல். பனிரெண்டு பேரும் ஒருமனதான முடிவை / சிபாரிசை தெரிவிக்க வேண்டும். அந்தப்பையன் குற்றவாளியா இல்லையா என்கிற கேள்விக்கு ‘ஆம்’அல்லது ‘இல்லை’ என்கிற பதில் தான் சிபாரிசு. ஒருவர் மாறுபட்டிருந்தாலும் அது ஜூரர்களின் சிபாரிசாகாது. சாட்சிகளும், பின்புலமும், பின்கதையும் ஏற்கனவே பையன் நள்ளிரவில் தந்தையைக் குத்திக் கொன்றுவிட்டு படிகளில் இறங்கி ஓடியதை நிரூபித்தாயிற்று. ‘ஓபன் அண்ட் ஷட்’ கேஸ். ஐந்து நிமிடங்களில் முடிவைச் சொல்லி விடலாம்.

ஜுரர்களில் தலைமை தாங்கி நடத்திச் செல்பவர் முடிவை ஓட்டுக்கு விடுகிறார். பதினோரு பேர் ‘ஆம்’ என்கையில் ஒரு கை உயராமல் ‘சந்தேகமாக இருக்கிறது’என்கிறது. பிறகு அடுத்த சில மணிகளில் அந்த ‘ஓபன் அண்ட் ஷட்’ கேஸ் என்னவாகிறது என்பதுதான் படம்.

தயாரிப்பாளர் ஹென்றி ஃபோண்டா மட்டுமில்லாமல் வேறு பலரும் சிறப்பாக நடித்திருந்தார்கள். மூன்று நிமிடங்களைத் தவிர முழுப் படமுமே ஒரே அறைக்குள் படமாக்கப் பட்டிருந்தது. அதுவும் நாம் இப்போதைய படங்களில் காணும் சௌகர்யமான அறை இல்லை. ஓடாத ஃபேன், வெளியே கொட்டும் மழையால் இறுக்கமான (கோவையில் இதை உப்புசம் என்பார்கள்) சூழல், வியர்வை. எரிச்சல். ஒரு பெண் கூட நடிக்கவில்லை. கொலை, அதைத் தொடர்ந்து, மற்றும் அதற்கு முன் நடந்தவை எல்லாமே வசனத்தில்தான் வருகின்றன.

பெரிய உணர்ச்சி கொந்தளிப்புகள் இல்லை. ‘உபதேசங்களுக்கு’ வாய்ப்பிருந்தும் இடம் பெறவில்லை. இது வரை எடுக்கப்பட்ட படங்களிலேயே மிகச் சிறந்தவைகளில் ஒன்று’ என்று பெயர் வாங்கியுள்ள படம்.

ஓரிருவரின் நடிப்பு பிறருடையதைப் போல் அமைந்திருந்தால், துளி எட்டிப் பார்க்கும் மேடை நாடகத் தன்மையும், கதை ஓட சிறிதளவு உபயோகப்படுத்தி இருக்கும் உத்தியும் தவிர்க்கப் பட்டிருந்தால் நாமினேஷன்களை தாண்டி ஆஸ்கர் வென்றிருக்கக் கூடும். ஆஸ்கர் இல்லவிட்டால்தான் என்ன?

அடுத்து ‘டிஸ்ட்ரிக்ட் 13’ என்கிற ஃப்ரென்ச் படம். ‘parkour’ சண்டைகளுக்காக புகழ்பெற்ற படம்.http://www.youtube.com/watch?v=bTyWfbvX0xQ&feature=player_embedded

அரசு இயந்திரம் செயலற்றுப்போய் நுழைய முடியாத ஒரு தாதா மாவட்டத்தில் இரண்டு இளைஞர்கள் - ஒருவர் அங்கேயே பிறந்து அதை தூய்மைப் படுத்தவேண்டும் என்கிற முனைப்பில் இருப்பவர்; இன்னொருவர் போலிஸ் இலாகாவில் உள்ள இலட்சியவாதி. முதலிலிருந்து முடிவு வரை ஒரே ஓட்டம்தான், வசனங்களிளும். சாதாரணமாக இப்படி எடுக்கப் படும் படங்களில் ‘உயிர்’ இருக்காது. மறைக்கப்பட்ட சங்கிலிகள், கயிறுகள், ‘கம்ப்யூட்டர் க்ராஃபிக்ஸ்’ போன்ற உபகரணங்களால் அசாதாரணமான சண்டைகள் காட்டப்படும் இக்கால கட்டத்தில் இவை எதுவுமில்லாமல் இயற்கையான சண்டைக் கட்சிகள். மனித உடலின் அதி வேகம், சக்தி, வளையும் தன்மை போன்றவற்றைக் காண நிம்மதியாக இருந்தது. இரண்டு கதாநயகர்களும், பிறரும் சரியாக நடித்திருந்தார்கள். பெரிய தாதாவை இருவரும்போட்டு துகைக்காமல் யாரோ வேறு சிலரால் அவர் கொல்லப் படுவது இன்னொரு நிம்மதி. கூர்மையான வசனங்கள். திருப்பங்கள். அமெரிக்கப் படங்களின் உயிரின்மையும், போலி நெகிழ்வுணர்ச்சிக் காட்சிகளும் இல்லாத மகிழ வைக்கும் படம்.

மூன்றாவதாக ‘இன் கோஸ்ட் ஹவுஸ் இன்’ (In Ghost House Inn) என்கிற மலையாளப் படம். காமெடி த்ரில்லர். நிறைய திருப்பங்களும், சுற்றல்களும். முகெஷ், ஜகதீஷ், சித்திக், அசோகன்,நெடுமுடி வேணு மற்றும் பலர். பதினெட்டு வருடங்களுக்கு முன் முதல் நால்வரும் நடித்த இன் ஹரிஹர் நகர் வந்தது. (இது தமிழில் எம்.ஜி.ஆர் நகரில் என்று ஆனந்த் பாபு, விவேக், சின்னி ஜெயந்த், சார்லி நடித்து வந்ததாக நினைவு. ) மீண்டும் சமீபத்தில் அதேகூட்டணியில் ‘2, ஹரிஹர் நகர்’ வந்து உடனே ‘கோஸ்ட் ஹவுஸ்’. படு சுவாரஸ்யமாக நேரம்போவதே தெரியாதபடிக்கு இருந்தது.

‘மர்டர் பை டெத்’ நான் பார்த்ததிலேயே சிறந்த அற்புதமான காமெடி த்ரில்லர். காமெடியும், கொலையும் சேர்ந்து வந்து கலக்கிய தமிழ்ப்படம் 1966-இல் வெளிவந்த ‘சாது மிரண்டால்’. இதில் சில நகைச்சுவை காட்சிகளை மட்டும் மீண்டும் பார்த்தேன். நடிப்பின் சிகரங்களை இப்படத்தில் பார்க்கலாம். நகைச்சுவைக்குப் புகழ் பெற்ற டி.ஆர்.ராமச்சந்திரனின் அற்புதமான சீரியஸ் நடிப்பு. நாகேஷ் கேட்கவே வேண்டாம். மிகக் கச்சிதமான, தரமான ஓ.ஏ.கே. தேவரின் நடிப்பு. மனோரமா. இதில் ஏ.கருணாநிதி வரும் காட்சியைப்பார்த்துவிட்டு யாராலாவது சிரிக்காமல் இருக்க முடியுமென்றால் அவர் வேற்று பிரபஞ்சவாசியாகத்தான் இருக்கக் கூடும். கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த சமயங்களில் சீரியஸ் பாத்திரங்களிலேயே நடித்து வந்த டி.எஸ்.பாலையாவின் அதி அற்புத நகைச்சுவை நடிப்பு. அவர் பாடும் கர்நாடக இசைப் பாடல்களை அவர் நடிப்போடு கேட்கையில் எப்பேற்பட்ட மேதை என்கிற எண்ணம் மேலெழுகிறது. மொத்தமாக மாமேதைகள் பலர் சேர்ந்து நடித்திருந்தபடம். நகைச்சுவை த்ரில்லர்.

பிறகு ‘பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன்’. மேற்சொன்ன த்ரில்லர் படங்களையெல்லாம் விட என்னை திடுக்கிட வைத்த படம். முதல் த்ரில். ஆர்யாவை எனக்குப் பிடிக்கும், அவர் என் நண்பர் சுகா இயக்கும் திரைப்படத்தின் தயரிப்பாளர் என்பதால். மற்ற படி நடிப்பு கிடிப்பு என்றெல்லாம் அவர் என்னை தொந்தரவு செய்ததேயில்லை. ‘பாஸ்’படத்தில் நடித்திருந்தார். நயனதாராவும், சந்தானமும் கூட ஆச்சர்யகரமாக நன்றாக நடித்திருந்தார்கள். பெஸ்ட் பர்ஃபார்மென்ஸ் சரவணனாக நடித்த பஞ்சு அருணாசலத்தின் மகன், ‘பாஸ்’ஸின் தாயாரக நடித்தவர், சித்ரா லட்சுமணன். படம் தொந்தரவு செய்யாமல் போயிற்று. தமிழகத்தில் பெரிய வெற்றியாம்.

கொஞ்சம் கொஞ்சம் ‘மதராசப்பட்டினம்’ பார்த்தேன். பீரியட் ஃபிலிம் என்பதால், அந்த ஐரோப்பிய பெண்ணால், மற்றும் ஆர்யா மீதுள்ள அபிமானத்தால் படம் பார்க்கத் தோன்றியது.

கதைக்குக் கையுண்டா காலுண்டா என்பார்கள். ஒரே புருடா. அதுவும் சுதந்திர நாளன்று ரயில்வே ஸ்டேஷனில் வரும் வெற்றி கோஷங்களும், பொதுமக்கள் உரையாடல்களும் அபத்தக் களஞ்சியம். நல்ல வேளை தலைவர்களாக யாரையும் காட்டவில்லை.

வரலாற்றை இப்படியெல்லாமா திரிப்பார்கள்? 1947 ஆகஸ்ட் பதினைந்து சமய்த்தில் காமராஜர் அகில இந்தியத் தலைவர் இல்லை. சரி தமிழ் நாட்டில் வாழ்க கோஷமிடுகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். ‘ஆச்சாரியார் வாழ்க’ என்கிறர்கள். பொது மக்கள் ‘ராஜாஜி’ என்றே சொல்வார்கள். திராவிட இயக்கத்தினர் முதலில் ‘ஆச்சாரியார்’ என்றும் பின்பு ‘மூதறிஞர்’ என்றும் சொல்வது வழக்கம். இப்போது எல்லோரும் மூதறிஞர் என்றே சொல்கிறர்கள். பெரியாரின் தி.க. சுதந்திர தினத்தை துக்க தினமாகக் கொண்டாடியவர்கள். ப்ரிட்டிஷ் காரர்களை தொடர்ந்து ஆட்சி செய்யுமாறு கோரியவர்கள். அவர்கள் ராஜாஜியை வாழ்த்த வாய்ப்பில்லை.

வரலாற்றுப்படி ராஜாஜி சுதந்திரத்துக்கு முதல் நாளே கல்கத்தா சென்றுவிட்டார், கவர்னராக. ஆகஸ்ட் 15 அன்று கல்கத்தாவில் இருந்தார். ராஜாஜி உத்தரவுப் படி ‘கவர்ன்மென்ட் ஹவுஸ்’ பொது மக்களுக்குத் திறந்து விடப்பட்டது. 2,00,000 சாமானியர்கள் உள்ளே வந்து சுதந்திரத்தைக் கொண்டாடினார்கள். மறு நாள் வங்காளத்தில் முகாம் இட்டிருந்த மகாத்மா காந்தியை சந்திக்கிறார். காந்திஜியின் கரங்களை ராஜாஜி தன் கரங்களில் எடுத்துக் கொள்கிறார். இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் வெகு நேரம் இருக்கிறார்கள். ஆனால் மதறாசப் பட்டினத்தில் ‘ஆசாரியார் வாழ்க’ (என் காதில் விழுந்தது சரி என்றால்) என்று அவரை வரவேற்க ரயில்வே ஸ்டேஷனில் கோஷமிடுவது போல் வருகிறது.

இதற்கெல்லாம் சிகரம் ‘சத்தியமூர்த்தி வாழ்க’ தான். ஆசாரியாரும் சத்தியமூர்த்தியும் வண்டியில் வருவதாக வேறு பேசிக் கொள்கிறார்கள். 28-3-1943ல் இறந்து போன சத்திய மூர்த்தியின் ஆவிதான் அங்கு வந்திருக்கக் கூடும். அந்த அளவில் ம.ப.(மதராசப் பட்டணம்)வும் ஒரு ம.ப. (மர்மப் படம்) ஆகிவிட்டது.

அம்மா

2010-12-25T06:09:00.000+05:30

அம்மா பிரசுரம்:சொல்வனம்-2-11-2010 இதழ்-37

இருள் உதிரும். ஒழுகும்.
சிம்னி விளக்கு சுவரில் ஒட்டியபடி
உயரத்தில்.
அப்பா அம்மா மத்தியில்
இன்னும் யோசித்துத் தனியாகாத
பத்திரக் குழந்தை.
தரையில் மெத்தென்ற,
புடவை, வெள்ளை வேட்டியால்
புனைந்த படுக்கை.
-o00o-
காலணி தயார். தேய்த்த உடை தயார்.
பசி அறியாத வயிற்றுக்கும் வாய்க்கும்
ருசியான உணவு தயார். எல்லோரும்
சினிமா போய் வந்த நாலு மணி
நேரத்திற்குப் பின்பும் உடை மாற்றும் முன்
சூடான சாப்பாடு தயார்.
குமிட்டிதான்.
ஃபிரிட்ஜ், ஓவன் என்ற பெயரெல்லாமே
தெரியாது.
-o00o-
பண்டிகை நாள், பலகாரம், பட்சணம்
புதுத் துணி, மஞ்சள் குங்குமம்,
எண்ணெய் ஸ்நானம்
‘லட்சுமி கல்யாணம் வைபோகமே’
எல்லாம் சரியாய் இளைப்பின்றி
எப்படி நடந்தது.
அப்பாவுக்குத் தண்ணீர் தம்ப்ளரில்
கையில் தர வேண்டும்
அருமையை விட கடுமை அதிகம்.
முள்ளில் ரோஜா.
-o00o-

கிணற்று மேடையில்
குடம் வைக்க அமைத்த குழியில்
தேங்கிய தண்ணிரைக் காகம் பருகும்.
துணி காயப் போடும் கம்பிகளில்
சென்ற நிமிடம் என்பது இருந்தது
என்னும் சாட்சியாய் நீர் முத்துகள்.
ஓடுகள் குளிரும்.
துவைக்கும் கல் கழுதையை விட பொறுமை.
பொதியோடு அடி சுமக்கும்.
அதன் முகமெங்கும் அம்மை வடு.
நாற்புறமும் இறங்கிக் குமிழும் ஓடு.
நடுவில் சிறு முற்றம்.
ஒரு பக்கம் தாழ்வாரம்.
ஒரு பக்கம் கிணறு.
குட்டிச் சுவர் தடுத்த குளியலறை ஒரு பக்கம்.
நடுவில் ஆட்டுக் கல். துவைக்கும் கல்.
வெந்நீர் அறையில் அண்டாவும்
விறகும் போய் பாய்லரும் கரியும்.
சமையல் அறையில் மூலைகளில்
மண் அடுப்புகள், விறகு மறைந்து
குமிட்டியும் போய் மண்ணெண்ணெய்
ஸ்டவ்.
தரை வெறும் தரை.
தினம் பெருக்கித் துடைக்கும் வேலைக்காரப்
பெண்மணி, காய்க்கார, பால்கார, கரிக்கார,
பழக்கார பெண்கள் எல்லாரும்
அவள் பேச்சுக்காய் காத்திருப்பர்.
எல்லோருக்கும் கொடுப்பதற்கு
ஏதாவது வைத்திருப்பாள்,
அதைவிட நிச்சயம் அன்பு.
-o00o-

அம்மா (மீண்டும்)

இப்போதெல்லாம்
நான் நிறைய நேரம்
ஒதுக்குகிறேன், உனக்காக.
அலுவலக பகாசூரன்
விழுங்கியது போக,
அகமுடையாள், குழந்தை.
அம்மாவுக்கு ஏது நேரம்?
தொலைக் காட்சி, பத்திரிகை,
தூக்கம், ஆசை.
தின்னவும் குளிக்கவும் கூட
நேரம் இல்லை.
சோம்பல், மயக்கம்
தூக்கக் கலக்கம்.
இடையில் வள்ளல் நினைப்பில்
உன் அறைக்குள் நுழைகையில்
அலுவல், இலக்கியம், அரசியல்
நினைவு வரும்.
‘உம்’ கொட்டல் பேச்சா?
கொஞ்ச நேரம் - இன்னும்
கொஞ்ச நேரம் - இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் ஆபீஸ், ஆசை, யோசனைப் பேய்
தூக்க வெறி.
இப்போ அப்படியில்லை.
ஆபீஸில், மோட்டார் சைக்கிளில்,
பொண்டாட்டி, பெண், டி.வி.யோடு
போது போகையில்
உன்னோடு (மட்டுமே) இருக்க
முடிகிறது.
நீ போன பிறகு.
-o00o-

அம்மா (3)

அவள் ஒரு மந்திரவாதி.
இப்படித்தான் ஒரு சமயம்
தன் வளையை
சைக்கிளாய் மாற்றினாள்.
அப்பா ஆபீஸ் போனது அதில்தான்.
தங்கை பிறந்த போது
வெய்யிலைத் தணிக்க
வளையலை மின் விசிறியாக்கினாள்.
மருத்துவர் செலவு, மருந்து
என்றெல்லாம் ஆக்கியிருக்கிறாள்.
ஒருநாள் கூட அயர்ந்து படுத்ததில்லை.
அலண்டு போனதில்லை.
சோம்பல், சுணக்கம் இல்லை.
கசங்கின புடைவையோ, கலைந்த
தலையோ, தூசித் தரையோ
பத்தான பாத்திரமோ
பார்த்தில்லை.
பிறக்கும் முன் தகப்பனை
பின் பதினைந்தில் தாயை,
முப்பதுகளில்கணவனை
இழந்த துக்கத்தை
எவர் மீதும் ஏற்றியதில்லை.
எங்கும் காட்டியதில்லை.
எட்டு நாள்
ஐ.சி.யூ.வின்
கண்ணாடி மௌனத்தில்
இரும்பு இதய நர்ஸ்களின்
அசட்டு சுத்த அலட்சியத்தில்
தனிமை வாசம்.
ஒரு நாள் கூட
அதற்கு முன்
தனியாய் இருந்ததில்லை,
முழு வாழ்நாளிலும்.

அம்மா (4)

எவ்வளவோ எண்ணங்கள்
எதையுமே சொல்லவில்லை.
எவ்வளவோ வண்ணங்கள்
எதையுமே பார்க்கவில்லை.
பிறந்தவுடனேயே தொப்புள் கொடியைத்
துண்டித்து விட்டார்கள்.
பிள்ளை தனி. தாய் தனி.
இது புரியாமல்……..
அவனுக்கு அவன் ஆசை,
ஆபீஸ். அவ்வளவுதான்.
அவளுக்கு இன்னமும் அவன்
குழந்தைதான், மடி மேல்.
அவன் பசி அவளது.
அவன் சட்டை கசங்கல்
அவள் மனத்தது.
அவன் வெற்றி யார் கண்ணும்
படாமல் அமைதியாய் பருக, நிறைய.
அவன் பயத்தை கவலையை
அவள் வாங்கித் துடைத்து எறிவாள்.
அவனுக்குத் துக்கமே இல்லை
எப்பவும்
நேற்றுவரை.
அவள் இருக்கிறாள்
எதையும் தீர்க்க.
ஒரு வேளை சோறு ஆறியதில்லை.
காப்பி கசந்ததில்லை.
பசி வந்ததில்லை, தாகம்
எடுத்ததில்லை.
உப்போ சர்க்கரையோ
தூக்கலாய் இருந்ததில்லை
வெளியில் இருந்து திரும்புகையில்
கதவில் பூட்டு தொங்கியதில்லை.
வெற்றி வெளியே தெரிவதற்கில்லை.
அது அவள் வாழ்வின் உள்ளே.
வீண் உணர்ச்சி, உயர்வு நவிற்சி
கிடையவே கிடையாது.
அவள் என்றும் ராணிதான்.
பயந்தோ கெஞ்சியோ
பழக்கம் இல்லை.
வீட்டின் சகல
பொறுப்புகளையும், பிள்ளைகளின்
வாழ்வின் சகல நிகழ்ச்சிகளையும்
தினசரியின் சகல காரியங்களையும்
அன்பால், ஆளுமையால்
தொப்புள் கொடி அறுந்ததையே
தெரிந்து கொள்ளாமல் அசடாய்
நிகழ்த்தியவள்.
ஒருநாள் இரண்டு நாள் அல்ல.
நாற்பத்தைந்து வருடங்கள், ஐந்து
மாதங்கள், மூன்று நாட்கள்
அவளைப் பொறுத்தவரை
அன்றுதான்
தொப்புள் கொடி
எரிக்கப் பட்டது.
அதுவரை அவன்
அவளில் ஒரு
அங்கம்தான்.
அவள் அவன்
வாழ்க்கையை வாழ்ந்த
அஞ்ஞானத்தில்
தன் வாழ்க்கையை
வாழத் தவறி விட்டாள்.

காமப் புகை நடுவே…

2010-10-15T22:52:00.000+05:30

காமப் புகை நடுவே…

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம் : சொல்வனம் : இதழ் 36 | 15-10-2010

பழைய ஏற்பாடு

காற்றும் ஒளியும்
ஆகாய வெளியும்
ஆச்சர்யமானவை.
காதல் வேகம்
மரணத்தின் குழந்தை.
மனித குலம்
தீர்ந்து போய்விடுமோ
என்ற பயமே - தீராத
காமமாய்ப் பரிணமிக்கும்

-o00o-

பெண்

வளைந்த திரி சுடர் புருவம்
சிவந்த விரி சோழியுள்
விளைந்த நல் கரு முத்து விழி
கரையாத அமுதக் கன்னம்
ஆணுக்கு இதில் ஒன்றே ஒன்று போதும்.
இயற்கையின் நம்பிக்கை இன்மையால்
இன்ன பிற பலப் பல.
குரங்கு கைப் பூமாலை.

-o00o-

புணர்ச்சி

தீ தழுவிய
காகிதம்
கட்டிப் புரளும்.
காமப் புகை நடுவே
கரிக் கரு.

மோட்சம் (அ) தப்பித்தல்

காம நதியின்
கரையில் அமர்ந்து
காலையும் கையையும்
அளைந்தது போக - இப்போ
முழுவதும் அதிலேயே
மூழ்கி ஆயிற்று.

கவலையை மறக்க
காமத்தை மறக்க
கடவுள் இன்மையை சரி செய்ய.

போதையில்
புதைந்துள்ள ரகஸ்யங்கள்
வெளி வரலாம்.
ஈரலும் இருதயமும்
என்னவாகுமோ - எனவே
காமம் பாதுகாப்பானது.

மரண ஜ்வாலைக்கு
ஆஹுதியாய்
மீண்டும் மீண்டும்.
தளர்ச்சி, பறக்கும் உடல்.
உடல் உயிருக்கு விடும் சவால்.

வலியை விவரிக்க முடியாது.
சுகமும் அப்படியே.
வாசனையை வரைய முடியாதது போல.

உருகி உருகி
செயல் ஒரு சடங்காகி
வெறியில் காமம் குளிர்ந்து போய்
வெறும் வெறி மட்டும்தான் மிச்சம்.

கோடி கோடியாய் உயிர்களை
உதிக்க வைத்த இந்த மகாநதியின்
வீச்சையும் பரப்பையும்
வெற்றி கொள்ள விரையும் வெறி.

கரையோர சாக்கடைகளில்
கோவில் மணி ஒலிக்கும்.
அபிமானக் கொடி பறக்கும்.

மரணத்தை முயங்க
மனம் பதைத்து சுருங்க
தளர்ந்த கண்ணும்
அலட்சியத்தால் கோணிய உதடுகளும்
உந்நதம் பற்றிப் பேசும்
பொய் நாக்குகளை மறுதலித்த
உடலேயான உள்ளமும்
புழுவைக் கதிரவனாக்கி
அண்ட வெளியை
கமண்டலத்தில் அடைத்து
இந்திரியமாய்த் தெறிக்க
வைக்கும் நீச்சலும்…

இந்த
முடிவற்ற செயலின்
ஊடே
மூச்சுக் காட்டும்
மோட்சம்.

தரிசனம்

2010-10-10T15:52:00.000+05:30

தரிசனம்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம் : சொல்வனம் - இதழ் 34 | 19-09-2010

சுகுமாரனும், அவன் மனைவி மனோரமாவும், தாயார் பகவதியும் அந்த ஊரை அடைந்து கோவிலை நெருங்கியபோது மணி பத்து ஆகிவிட்டது. நல்ல வேளையாக அவர்கள் எட்டு மணிக்கே வேறொரு ஊரில் சாப்பிட்டுவிட்டார்கள். இந்த ஊருக்குள் நுழைந்த உடன் ஒரு கடையில் நிறுத்தி பாலும் சாப்பிட்டு விட்டார்கள்.

கோவில் இருந்த தெருவின் அடுத்த வீதியிலேயே நல்ல லாட்ஜ் ஒன்று இருந்தது. சுகுமார் தன் ஆபீஸில் இருந்த ஒருத்தரிடமிருந்து அறைக்கு சிபாரிசு கடிதம் கொண்டு வந்திருந்தான். முதல் மாடியில் குளியலறை இணைந்த, மூன்று படுக்கைகளைக் கொண்ட அறை ஒன்று கிடைத்தது.

காரிலேயே பதினைந்து நாள் டூர். ஒரு வாரத்திற்குள்ளாகவே பெண்கள் இருவரும் களைத்து விட்டார்கள். கார் ஓட்டுவது சுகுமார் நினைத்தை விட கடினமான வேலை என்பது தெரிந்து விட்டது. இரண்டு செல்ஃபோன்களின் சார்ஜர்களையும் வீட்டிலேயே மறந்து விட்டு வந்தது துன்பமாய் இருந்தது. இரண்டு செல்லுமே செத்து விட்டன. நாளை முழுதும் இந்த ஊரிலேயே தங்கிவிட்டு மெதுவாகத்தான் டூரைத் தொடரவேண்டும். ஒரு செல்ஃபோன் சார்ஜர் வாங்க வேண்டும்.

ஒரு டெலிஃபோன் இருந்தது. அறையின் அமைப்பு சின்னதாக இருந்த போதிலும் அமைதியாக இருந்தது. லாட்ஜில் அறைகள் தெருவிலிருந்து தள்ளி இருந்ததும், தெரு ஆளரவமற்று இருந்ததும் காரணமாக இருக்கலாம். படுக்கை விரிப்புகள் தலையணைகள் எல்லாம் சுத்தமாக இருந்தன. திரைச் சீலைகள் காற்றில் பம்மிக் கொண்டிருந்தன. மூன்று வழி இசைக்கு அந்த அறையில் வசதி இருந்தது. சுகுமார் அதற்கான பட்டனைத் திருகியபோது ‘கர்புர்’ என்று சப்தம் வந்தது. டி.வி.ரிமோட்டையும் காணோம்.

முகம் கழுவிக் கொள்ளக் கூட சோம்பலாக இருந்ததால் பாத்ரூம் போய்விட்டு அவன் மனைவியும், தாயாரும் படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டார்கள். சுகுமாரனும் படுப்பதற்கு ஆயத்தமானான். படுத்தவாறே தலையருகே இருந்த ஃபோன் ரிசீவரை ஒருமுறை எடுத்து காதில் வைத்துக் கொண்டான். டி.வி.ரிமோட் கேட்கலாம் என்ற யோசனை அரைகுறையாக மனதில் உருவான சமயம் “டக்’ என்ற சப்தத்தைத் தொடர்ந்து “யெஸ் ப்ளீஸ்” என்ற ஆண் குரல் கேட்டது. சில நொடி தயங்கிய சுகுமாரன் “கோவில் காலையில் எப்போது திறக்கும்” என்று கேட்டான்.

“காலை நாலு மணிக்கு. தவிர இன்று சனிக்கிழமையில் வரும் அமாவாசையென்றபடியால் இரவு மணி ஒன்றுக்கு ஒரு விசேஷ பூஜை உண்டு. அதில் ராஜா கலந்து கொள்வார்.”

“எந்த ராஜா?”

“இந்த ஊர் ராஜா”

“ஓ அப்படியா! ரொம்ப நன்றி. இரவு 12.30க்கும் மறுபடி காலை 3.30க்கும் எழுப்ப முடியுமா?”

“நிச்சயம்”

“இரண்டு தடவையும் அவசியம் எழுப்புங்கள்”

“நிச்சயம்”

“நன்றி”

இன்று காலையிலிருந்தே பிராயாணம் செய்த களைப்பும், புழுதி படிந்த உடம்பும், தலையும், லேசான ஜலதோஷமும் அவனைத் தொந்தரவு செய்தன. ஒருவேளை தூங்கிப் போய்விட்டால் பூஜைகளைப் பார்க்க முடியாமல் போய்விடுமே என்று தோன்றியது. அதற்கு என்ன செய்ய முடியும், அதிருஷ்டம் இருந்தால் பார்ப்போம் என்று சமாதானமும் செய்து கொண்டான். ஒரு கணம் உடம்பை அலம்பிக் கொள்ள எண்ணியவன் “அப்பா” என்றவாறே படுத்துக் கொண்டு விட்டான். கையருகில் இருந்த ஸ்விட்சை அமுக்கி லைட்டை அணைத்தான். இருட்டில் கண்ணை இடுக்கிக் கொண்டு ரேடியம் வாட்சைப் பார்த்தான். மணி பத்திலேயே நின்று போயிருந்தது. பத்தரை இருக்கும் என்ற எண்ணம் முடிவுறுவதற்குள்ளாகவே தூக்கத்தின் நுழைவாயில் திறந்து விட்டது.

-o00o-

அப்போதுதான் கண் மூடினாற் போல் இருந்தது. டெலிஃபோன் பல முறை அடித்து விட்டது. ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து இவன் ரிசீவரை எடுத்ததும் “கோவிலுக்குப் போக வேண்டும் என்று எழுப்பச் சொன்னீர்களே” என்ற குரல் வந்தது.

“நன்றி”.

ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்துத்தான் எழுந்தான். மனோரமாவையும், தாயாரையும் எழுப்பினபோது அவர்கள் அசதியோடு சற்று கோபத்தோடே எழுந்தார்கள்.

“கோவிலுக்குப் போகலாம். எழுந்திருங்கள்.”

இருவரும் உடம்பு கெஞ்சுகிறது. காலையில் போகலாம் என்று முனகினார்கள்.

“ராஜா வருகிறாராம். இவ்வளவு ரூபாய் செலவழித்துக் கொண்டு வந்தது இதற்காகவா? தூங்கவா வந்தீர்கள்” என்று எழுப்பினான்.

அவர்களைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை. ஒரு வாரமாகவே அலைச்சல். அலைச்சல். மனோரமா மூன்று மாதங்களுக்கு முன்புதான் டைஃபாய்டிலிருந்து மீண்டிருந்தாள். பகவதி அம்மாளோ கால்வலியால், காலாணியால் அவதிப்படுபவள்.

அவர்களை மேலும் எழுப்ப முற்படுவதில் பிரயோஜனமில்லை, அது சரியுமில்லை, இனி தாமதம் செய்தால் தானும் பார்க்க முடியாமல் போய்விடும் என்று தான் மட்டும் வேஷ்டியும், மேல் துண்டுமாக செருப்புமில்லாமல் சுகுமாரன் கிளம்பினான். “சரி நான் போய்விட்டு வரேன். ரூமை உள்ளே தாள் போட்டுக் கொள்ளுங்கள். பத்திரம்” என்று சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

கீழிறங்கி வந்தபோது வரவேற்பு மேசையில் யாரையும் காணோம். வெளியில் வந்து திரும்பி கோவில் இருக்கும் வீதியை அடைந்தான். இருட்டில் நிழலைப் போல கோவில் உயர்ந்து பிரும்மாண்டமாக நின்றது. கபந்தன் வயிறைப் போல் திறந்த வாயில் வழியாக எண்ணெய் விளக்குகள் மின்னின. மின்வெட்டோ என்னவோ சாதாரணமாக ஜகத்ஜோதியாக விளங்கும் அந்தப் பிரதேசம் இருளில் ஆழ்ந்திருந்தது.

படிகள் ஏறி கோவிலின் நுழை வாயிலை அடைந்தான். உள்ளே வெகுதூரத்தில் சுமார் ஐம்பது பேர் போல் தெரிந்தனர். மேலும் உள்ளே செல்ல பத்து அடி நடந்திருப்பான். இடுப்பு உயரத்துக்கான கம்பிக் கதவு தடுத்தது. சுவரில் “பர பர”வென்று தீப்பந்தங்கள் எரிந்து கொண்டிருந்தன.

சுகுமார் கதவைத் திறக்க முயன்றான். பூட்டி இருந்தது. காற்றோட்டமாக இருந்த அந்த பிரகாரத்தில் ஆறடிக் கொன்றாக எரிந்த தீப்பந்தங்களைத் தவிர சில கண்ணாடி விளக்குகளும் எரிந்து கொண்டிருந்தன.

கதவுக்கு அந்தப் பக்கம் ஒரு தூண் ஓரமாக ஒருவர் படுத்து இருப்பது தெரிந்தது.

“ஏங்க” என்று அவரைக் கூப்பிட்டான். அவர் அசைவதாகக் காணோம். ராஜா வருவது இவர்களுக்கெல்லாம் பழகிப் பழகி சாதாரண விஷயமாகி விட்டிருக்கும். மறுபடி குரலை உயர்த்தி “என்னங்க, உங்களைத்தான் ஐயா, இந்தக் கதவைத் திறக்க முடியுமா?” என்று கேட்டான்.

அவர் அசைவது தெரிந்தது. பிறகு தலையை உயர்த்துகையில் சாய்வாய் இருந்த தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சம் அவர் முகத்தில் பட்டது. சடையாய்ப் பரந்த தலைமுடியோடு அவன் பால் திரும்பிய அந்த முகத்தில் தாடியும் மீசையும் மண்டி இருந்தன. போறாததற்கு அந்த ஆளுக்கு ஒரே ஒரு கண்தான் இருந்தது.

சுகுமாருக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. என்றாலும் “இந்தக் கதவைத் திறக்க முடியுங்களா” என்று கேட்டான். அந்த ஆள் பதிலே சொல்லாமல் மறுபுறம் திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டார். மேற்கொண்டு அவரிடமிருந்து ஒரு அசைவும் இல்லை.

“பிச்சைக் காரப் பயலுக்குத் திமிரைப் பார்” என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்ட சுகுமாரன் ஒருவேளை அந்த ஆள் பயித்தியமோ என்னவோ என்றும் நினைத்துக் கொண்டான்.

கம்பிக் கதவைப் பிடித்தவாறே வலதுபுறமாக நகர்ந்து வேறு வழி இருக்கிறதா என்று பார்த்தான். அவன் நினைத்தபடியே ஓரிடத்தில் ஒரு ஆள் நுழையுமளவுக்கு கம்பிகள் விட்டிருந்தன. அதன் வழியாகப் பிரகரத்துக்குள் நுழைந்தான்.

அவன் நினைத்ததைவிட பெரியதாய் இருந்த கோவிலின் விசாலமும், பிரும்மாண்டமும், இருட்டின் நெருக்கமும் மயக்கம் தந்தன. கோவிலின் தூண்கள் தீப்பந்தங்களின் சப்தத்தில் நிசப்தத்தைப் பெரிதாக்கி விரதம் காப்பது போல் நின்றன. அவற்றினின்றும் விவரம் இன்னதென்று இருளில் தெரியாத சிலைகள் தம்பாட்டுக்கு அவனை நோக்கின.

நிலாக்காலத்தில் பிரகாராமும், திறந்த வெளியும், கோபுரமும், முற்றமும், மின்சாரத்தை லட்சியம் பண்ணாமல் பிரேமையையும், அமைதியையும் கொடுத்திருக்கும். இப்போது பரபரப்பையும் மீறி லேசான குழப்பமும் பயமும் ஏற்பட்டன.

பள்ளம் ஏதாவது இருக்குமோ, கல் ஏதாவது தூக்கிக் கொண்டு இருக்குமோ என்ற கவனிப்போடு அவன் மெதுவாகவே அந்தக் கூட்டத்தை நோக்கி நடந்தான்.

பிரகாரங்கள் மாட வீதிகளைப் போல் அகலமாக இருக்க, இடையில் இருந்த முற்றத்தின் மத்தியில் ஒரு மண்டபம் இருந்தது.

சுகுமாரன் மெள்ளப் போவதற்குள் முற்றத்தைக் கடந்து அந்தக் கூட்டம் முழுவதும் எதிர் பிராகாரத்தை அடைந்து விட்டிருந்தது. அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து துளிக்கூட சப் தம் இல்லை. தானும் எதிர்புறம் போகலாம் என்று நினைத்தபோது மண்டபத்திற்கு வலது புறத்தில் சுமார் முப்பதடி தூரத்தில் பிரதான கோயிலை இணைக்கும் வாயிலின் கதவு திறந்தது. அங்கிருந்து மண்டபத்துக்கு மூன்று அடி அகலப் பாதை ஒன்று இருந்தது.

இருட்டுக்குப் பழகியிருக்க வேண்டிய கண்கள் தீப்பந்தத்தைப் பார்த்துப் பார்த்து மீண்டும் அரைகுறையாகவே பார்த்தன. எதிர் பிரகாரத்தில் இருந்த கூட்டம் புகைப் படலம் போல் காட்சி அளித்த போதிலும் அவர்கள் ஒருமித்த நோக்கோடு அந்த நிகழ்ச்சிக்காக காத்திருந்தது அவர்கள் காத்த அமைதியில் தெரிந்தது.

யாரோ ஒரு சிலர் கை கால்களை அசைக்கும் சப்தம், யாரோ ஓரிருவர் இருமும் சப்தம் என்று இரண்டு நிமிடம் கடந்தது.

திடீரென்று பிரதான கோவிலின் இணைப்பு வாயிலில் இரண்டு பேர் தோன்றினார்கள். அவர்கள் கையில் தீப்பந்தம் இருந்த போதிலும் அவர்கள் சரித்திர கால சிப்பாய்களைப் போல ஆடை அணிந்திருந்தார்கள் என்பது தவிர வேறு ஒன்றும் தெரியவில்லை.

அவர்கள் ஒரு சங்கீத தாள கதியில் மண்டபத்தை நோக்கி நகர்ந்தார்கள். “ராஜா ராஜா ராஜா” என்ற மெல்லிய ஆனால் கசகசப்பான பல குரல்களும், கால்களை எம்பிப் பார்க்கும் சப்தமும் கூட ஒரு கட்டுப்பாட்டுடன் கேட்டன.

இரண்டு சிப்பாய்களைத் தொடர்ந்து அவர்களே போன்று உடையணிந்த மூன்று ஜோடி சிப்பாய்கள் தோன்றினர். அவர்களுக்கு இரண்டடி தள்ளி பூசாரியைப் போன்ற இருவர் முன்னாலும், வெண்பட்டுக் குடையையும், சாமரங்களையும் ஏந்திய நான்கு பேர் பின்னாலும் வர தலையில் ஜரிகைத்தலைப்பாகை அணிந்த ஒருவர் வந்தார்.

“அதோ ராஜா ! அதோ ராஜா !” என்ற ஏக காலக் குரல்கள்.

சுகுமார் ஒருகணம் ஆஜானுபாகுவான வெண்பட்டுக் குடை தாங்கிய சிப்பாய் ஒருவனை அவனது ஆகிருதி கருதி ராஜாவோ என்று நினைத்தான். ஆனால் அவன் சம்பிரதாயமாய் நினைத்ததற்கு மாறாக ராஜா ஒரு பட்டு வேட்டி மட்டுமே தரித்து இருந்தார். மிகவும் சிறுகூடாக சிவப்பாக ஒல்லியாக குள்ளமாக
இருந்தார். தலையில் பட்டோ ஜரிகையோ ஒரு துணியை முண்டாசு மாதிரி கட்டியிருந்தார். தலைப்பாகையைச் சுற்றிப் பூச்சரங்கள் வேறு தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. மிக மெதுவாக வியாதியஸ்தரைப் போல ஆனால் கூட இருந்த யார் பற்றியும் சிந்தனை அற்றவர் போல் நடந்தார்.

சுகுமார் ஏமாற்றமே அடைந்தான். இந்த குட்டி ராஜாவை பொம்மை ராஜாவைப் பார்ப்பதற்கா வந்தோம் என்று இருந்தது. தானும் அறையில் தூங்கியிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. என்றாலும் ராஜாவின் படாடோபமும் அகந்தையும் அற்ற அமைதி அவனுக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதல் அளித்தது.

முன்னால் வந்த சிப்பாய்களும், பின்னால் வந்த வெண்குடை, சாமரம் ஏந்தியவர்களும் மண்டபத்தினைச் சுற்றி நிற்க ராஜாவும், இரண்டு பூசாரிகளும் மண்டபத்தின் படிகளில் ஏறி நான்காவது படியில் நின்றனர்.

பூசாரிகள் மெல்லிய ஆனால் துல்லியமான குரலில் சம்ஸ்க்ருதத்தில் ஸ்லோகம் ஏதோ சொன்னார்கள். ராஜா மேலும் இரண்டு படியேறி மண்டபத்தின் மத்தியில் போய் நின்று கொண்டார். சன்னதியின் புறமாகத் திரும்பி நெடுஞ்சாண்கிடையாக ஒரு முறை விழுந்து வணங்கினார். சுகுமார், எப்படி எழுந்திருப்பாரோ என்று நினைக்கையிலேயே மிகுந்த சிரமத்துடன் தானே எழுந்தார்.

இப்போது மண்டபத்தின் மத்தியில் சன்னதியை நோக்கியவாறு கூப்பிய கரங்களோடு ராஜா நின்றார். இரண்டு படி கீழே ராஜாவைப் பார்த்தவாறு பூசாரிகள் இருவரும் நின்றனர். இன்னும் சன்னதி திறக்கவில்லை. சில சடங்குகள் முடிந்ததும்தான் திறப்பார்கள் போலும். ஒரு பூசாரியின் கையில் இருந்த தட்டில் பன்முக விளக்கும் கற்பூரமும் எரிந்தன. மற்றொருவர் தட்டில் என்ன இருந்தது என்று தெரியவில்லை. எதிர் பிரகாரத்தில் இருந்தவர்கள் தாமே ஒருவர் பின் ஒருவராக சீரான வரிசையில் முற்றத்தில் இறங்கி மண்டபம் நோக்கி நகர்ந்தனர். ஒவ்வொருவராக ராஜாவை விழுந்து வணங்கிவிட்டு கற்பூரத்தை கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டு மற்றொரு தட்டில் இருந்ததை கழுத்திலும், நெற்றியிலும் இட்டுக்கொண்டு திரும்பி கோயிலின் இணைப்பு வாயிலை நோக்கி முற்றத்தின் மத்தியில் இருந்த ராஜா வந்த பாதை வழியே நடந்தனர்.

அந்தக் கூட்டத்தின் வரிசை கிட்டத் தட்ட முடிந்துவிட்ட போது வந்ததற்கு தானும் ராஜாவை வணங்கிவிட்டுப் போவோம் என்று சுகுமாரன் முற்றத்தில் இறங்கினான்.

மன்னரை நெருங்கி மண்டபப் படிகளில் கால் வைக்கும்போது அவரது தோற்றம் இன்னும் அவன் ஏமாற்றத்தை அதிகமாக்கியது. ராஜா தொண்ணூறு வயதுக் கிழவராக தோலெல்லாம் சுருங்கி இருந்ததோடு மட்டுமின்றி அவர் உடம்பு லேசாக நடுங்கிக் கொண்டும் இருந்தது. அடுத்த இரண்டு படிகளைக் கடந்த போதுதான் அதை எதேச்சையாகக் கவனித்தான். தலைப்பாகையிலிருந்து தொங்கி ஆடிய மலர்ச் சரங்களுக்கூடாக அவருக்கு ஒரே ஒரு கண்தான் இருப்பது தெரியவந்தது. இன்னொரு கண் மூடிக் கொண்டு குழிந்து காணப் பட்டது. மேலே செல்லாமல் அதிர்ச்சியுடன் வேகமாய்த் திரும்புகையில் கற்பூரத்தட்டை பூசாரி அவன் பக்கமாய் இடிப்பது போல் நீட்ட அவன் விதிர்திர்த்து பூசாரியைப் பார்த்தான். அவன் பயந்த மாதிரியே பூசாரிக்கும் ஒரே ஒரு கண்தான் இருந்தது. இடது கண் மூடிக் குழிந்து இருந்தது. தன் ஒற்றைக் கண்ணால் பூசாரி அவனைப் பார்த்ததில் அடக்க முடியாத வெறுப்பை சுகுமாரன் துல்லியமாக உணர்ந்தான். தொண்டையிலிருந்து எழுந்த சப்தம் வாயிலேயே நிற்க தான் முதலில் நின்ற பிரகாரத்தை நோக்கி நகர்ந்து பிறகு ஓடினான். கோயிலின் வாயிலை நோக்கி ஓடுகையில் குளிர் வாடைக் காற்றினிடையே அவன் மார்பும், கழுத்தும், முகமும், முதுகும் வியர்த்துக்
கொட்டின. வாய் கைத்துப் போனமாதிரி அருவருப்பாக இருந்தது. ஒரு நேரம் அவனையும் அறியாமல் திரும்பிப் பார்க்கையில் அவன் நடந்து கொண்டது ஒரு பாதிப்பையுமே ஏற்படுத்தாது பிராகரங்களும், முற்றமும், மண்டபமும் அரவமற்று தீர்க்கமான நிசப்தத்தில் ஆழ்ந்து இருந்தது தெரிந்தது.

வேகமான பெருமூச்சுகளோடு வீதியை அடைந்து இடுப்புத் துண்டால் முகத்தையும், உடம்பையும் துடைத்துக் கொண்டு திரும்பி லாட்ஜ் அருகில் வந்தபோதுதான் கம்பிக் கதவையோ அதனருகில் படுத்திருந்த ஆளையோ தான் கவனிக்கவேயில்லை என்ற எண்ணம் தலை தூக்கியது.

லாட்ஜுக்குள் மங்கலான விளக்குகள் வராந்தாவில் எரிந்தன. வரவேற்பு மேசையில் ஒருவன் தலையைச் சாய்த்து லேசாக வாயைத் திறந்து கண்களைக் கையால் மூடித் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

சுகுமார் தன் அறையை அடைந்து கதவை உட்புறமாகத் தாள் போட்டுக் கொண்டான். இன்னும் படபடப்பு இருந்தது. மேஜையிலிருந்த தம்ப்ளர் தண்ணீரை குடித்தான். “தூங்கு மூஞ்சி !” என்று தன் மனைவியைத் திட்டினான். தாளிடாத கதவைத் திறந்து யாராவது வந்திருந்தால்தான் தெரியும் என்று நினைத்தவாறே அவளை எழுப்பி தான் பார்த்ததைச் சொல்ல எண்ணியவன் படுக்கையில் குப்புற விழுந்து ஒருமுறை விம்மிவிட்டு உறங்கிப் போனான்.

-o00o-

டெலிஃபோன் பல முறை அடித்து விட்டது. ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்து இவன் எழுந்து ரிசீவரை எடுத்ததும் “கோவிலுக்குப் போக வேண்டும் என்று எழுப்பச் சொன்னீர்களே” என்ற குரல் வந்தது.

-o00o-

காலம்

2010-09-05T11:47:00.000+05:30

காலம்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம்: சொல்வனம் : இதழ் 32 | 23-08-2010

அந்த அறை ரொம்பப் பெரியதுமில்லை; மிகவும் சிறியதுமில்லை. பனிரெண்டுக்கு பனிரெண்டு இருக்கலாம். அதன் ஒரு சுவரினருகில் போடப் பட்டிருந்த இரும்புக் கட்டிலில் மெலிந்து போன மெத்தையின் மேல் நாராயணன் படுத்திருந்தான். நல்ல ஜுரம். மத்தியான நேரம். மதறாஸ் வெய்யில். ஃபேன் உஷ்ணக் காற்றை அறையில் சுழல விட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அவன் படுக்கையிலிருந்தவாறே அறைக் கதவைப் பார்க்க முடியும். சரியாகச் சொன்னால் அறைக் கதவுகள். இரட்டைக் கதவுகள். அதில் ஒன்று எப்போதும் சாத்தியும் இன்னொன்று திறந்தும் இருக்கும். ராத்திரியில் கூட காற்றுக்காக. திறந்த கதவின் வழியாக மாடிப் போர்ஷனுக்குப் போகும் படிகளும் அதைத் தாண்டி பின் கட்டிற்குப் போகும் வழியை இணைக்கும் முற்றமும் நடுக் கட்டு வரையிலுமான பாதையும் தெரியும்.

அதன் வழியாக அம்மாவின் தலை தெரியாதா என்று நாராயணன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஜுரமும், குளிரும், போர்வையின் இதமும், உறுத்தலும், கண்களின் எரிச்சலும் அவனுக்கு லேசான தலை சுற்றலைத் தந்தன.

அம்மா வருகையில் ஏதாவதுகொண்டு வருவாள். கஞ்சி, நார்த்தங்காய் ஊறுகாய், ஜூஸ்.. .. ஏதாவது. அவர்கள் போர்ஷனுக்கு சமையலறை, நடுக் கட்டையும் தாண்டி, பின் கட்டில் இருந்தது. பின் கட்டிற்கும் முன்னறைக்குமாக அம்மா இத்தனை வருஷமாக நடந்த நடையில் இந்த உலகத்தை எத்தனையோ முறை சுற்றி வந்திருக்கலாம்.

இது மாதிரி அவன் எவ்வளவோ தடவை ஜுரம் வந்து படுத்திருக்கிறான். தரையில், பின்பு அப்பா போன பிறகு அவர் கட்டிலில். அம்மா ந்யூஸ் பேப்பரை பற்ற வைத்து அதில் வெந்நீர் வைத்து எத்தனையோ நாள் பாதி ராத்திரியில் தாகத்திற்கு கொடுத்திருக்கிறாள்.

ஜுரம் வந்ததும் டாக்டர் ராமராவ் டிஸ்பென்ஸரிக்குப் போய் விடுவார்கள். அது நான்கு அறைகள் கொண்ட டிஸ்பென்ஸரி. இரண்டு அறைகளில் பெஞ்சுகள் இருக்கும். மூன்றாவது அறைக்கு முன் ஒரு மரத் தடுப்பு. அதற்குள்ளும் ஒரு பெஞ்சு. பிறகு கடைசி அறையில் மருந்து கலக்கும் பெரிய பியானோவைப் போன்ற மர மேஜை.

டாக்டர் ராமராவ் நாடகங்களில் வரும் டாக்டர்களைப் போல ஓயாமல் பேசிக் கொண்டிருப்பார். அவன் குழந்தையாய் இருந்ததிலிருந்து அவர்தான் குடும்ப டாக்டர். அம்மா அவனைத் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு டாக்டர் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறாள். இப்போது அவனுடைய இருபத்தைந்து வயதிலும் அவர்தான் டாக்டர். அவர் டிஸ்பென்ஸரியில் போய் எத்தனை நாள் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்திருப்பான். சில சமயம் படுத்துக் கொண்டும். ரொம்ப சில சமயம் டாக்டரே வீட்டிற்கும் வந்திருக்கிறார்.

நாராயணன் ஒருக்களித்துப் படுத்துக் கொள்ள முயன்றான். கைகளையும் கால்களையும் கட்டிப் போட்ட மாதிரி இருந்தது. முகத்தின் மேல் ஒரு பாரம். அவன் இதயம் அடிப்பதோ நுரையீரல் துடிப்போ அவனுக்கே பக் பக் என்று கேட்டது. அதையும் ஃபேனின் கடக் கடக்கையும் தவிர வேறு சப்தமில்லை. கண் கதவின் மேலிருந்து அகலவில்லை. அம்மா இன்னும் வரவில்லை. வருவாள். ஏதாவது பண்ணி கொண்டு வருவாள். இப்போவெல்லாம் மருந்தை அவனே சாப்பிட்டு விடுகிறான். நான்கைந்து வருஷங்களுக்கு முன்பெல்லாம் கூட அம்மாதான் தருவாள். அப்பாவுக்கு எத்தனை விதம் விதமான மத்திரைகளை வேளா வேளைக்கு எடுத்துத் தந்திருப்பாள். மருந்து சாப்பிட சின்னக் குழந்தையைப் போல் அலைக் கழிப்பதில் அவன் அப்பா மாதிரிதான் இருந்தான். இப்போது மாறி விட்டான். கருட மூக்கு ஒன்றைத் தவிர வேறொன்றிலுமே அவன் அப்பா மாதிரி இல்லை.

தலை தெறித்தது. சுற்றலும் நிற்கவில்லை. அவனுக்கு எப்பவுமே ஜுரம் பிடிக்கும். லேசான ஜுரத்தோடு முற்றத்தில் விழும் மழையைப் பார்த்துக் கொண்டே யிருப்பான். அந்தச் சேர்க்கை அவனுக்குப் பிடிக்கும். படித்துப் படித்துத் தலை வலி வந்து ஜுரம் வந்திருக்கிறது. மழையில் நனைந்து. காரணமேயில்லாமல். வாய்க் கசப்பு சில சமயம் தாள முடியாது. முன்பெல்லாம் ஒவ்வொரு முறை மாத்திரையை விழுங்கும் போதும் தொண்டையில் சிக்கிக் கொள்ளுமோ என்ற கலவரம் வரும். அதனாலேயே அதைத் தவிர்க்கப் பார்ப்பான். ஜுரம் தீர்ந்த பிறகும் சூட்டால் உதடுகள் காய்ந்து உலர்ந்து உரிந்து கொண்டிருக்கும். அதைக் கூடப் பிய்த்துப் போடாமல் சும்மா இருப்பான். பிய்த்தால் ரத்தம் வந்துவிடுமோ என்று பயம்.

ஏன் இன்னும் வரவில்லை? அவனுக்கு ஆயாசமாக இருந்தது. இந்த வாட்டி வயிற்று வலியோடு ஜுரம் வந்துவிட்டது. குளிர் வேறு. பனியன், முழுக்கைச் சட்டை, லுங்கி, மேலே போர்வை. எல்லாவற்றையும் மீறி குளிரியது. கையைச் சட்டைக்குள் விட்டுக் கொள்ளலாம் என்றால் அசைக்கவே முடியவில்லை. நடு நெஞ்சில் என்னவோ உறுத்தியது, நீளமான பல்லி மாதிரி. அது ரொம்ப காலமாக நகராமல் அங்கேயே இருந்த மாதிரி தோன்றியது.

ஜுரத்தோடு தலை சுற்றல் வந்தால்தான் ரொம்பப் பிரச்னை. தலையைக்கொஞ்சம் உயர்த்தினால் போதும் அதல பாதளத்துக்குள் சரிவது போல பயங்கரமாக இருக்கும்.

குழந்தையாய் இருக்கையில் ஒரு முறை ஆகாரம் வேண்டாம் என்று மறுத்து அழுதிருக்கிறான். அழுது ஜுரம் ஜாஸ்தியாகப் போகிறதே என்று அம்மாவும் ஒன்றும் தரவில்லை. ‘அய்யோ அம்மா ! பயமா இருக்கே ! பள்ளத்துக்குள்ளே விழறேனே ! பிடிச்சுக்கோ ! பிடிச்சுக்கோ !’ என்று கத்தியிருக்கிறான். அம்மா அலறி அடித்துக் கொண்டு பக்கத்துப் போர்ஷன் மாமியைக் கூப்பிட, அவள், அனுபவஸ்தி, ஆறு குழந்தை பெற்றவள், ‘குழந்தைக்கு ஆகாரம் கொடுத்தியா’ என்று கேட்டிருக்கிறாள். அம்மா இல்லையென்றதும், ‘முதல்லே அதைக் கொடு’ என்று பாலாடையால் புகட்டி, பிறகுதான் தலை சுற்றல் நின்றிருக்கிறது.

ஒரு முறை வேடிக்கைக்காக ஒன்று செய்தான். அப்பா அவனுக்கு ஜுரம் வந்தால் கதை சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார். ஒரு தடவை அவர் மடியில் படுத்துக்கொண்டே கண்களை மூடிக் கொண்டு ‘உம்’ கொட்டாமல் இருந்தான். குழந்தை ‘உம் கொட்டவேயில்லையே’ என்று அப்பா பயந்து போய் ‘நாணு ! நாணு !’ என்று அவனை உலுக்கினார். அவன் சும்மா இருந்தான். அம்மாவும் வந்து கலவரத்தோடு அழைத்தாள். சிறிது கழித்து கண்ணைத் திறந்தான். ‘என்னடா என்னடா ‘ என்று அப்பாவும், அம்மாவும் கேட்டார்கள். அவன் வெறுமனே சிரித்து ‘கதை சொல்லுங்கோப்பா’ என்றான். அப்பாவையும் அம்மாவையும் ஏமாற்றினது சந்தோஷமாகவும், பயமாகவும் இருந்தது. நடித்தேன் என்று இன்று வரை சொல்லவில்லை.

முற்றத்தில் வெய்யில் நிரம்பி வழிந்தது. ஆளரவமே இல்லை.

கண்களை மூடிக் கொண்டான்.

ஒரு தடவை ஜுரம் விடவேயில்லை. அம்மை போட்டி விட்டது. ஒரு ஜட்டியை மட்டும் போட்டுக் கொண்டு ஒற்றைத் துணியில் படுக்கை. வாழையிலைக்குப் போகவில்லை. வாய்க் கசப்பு தாளவில்லை. நலைந்து அடி தூரத்தில் இருந்த பீரோ கண்ணாடியில் பார்த்தபோது முகமே தெரியவில்லை. ஏதோ புகைதான் தெரிந்தது.

அன்று இரவு. கதவு வழியாக முற்றத்தில் பெரிய வாண வேடிக்கை நடப்பதைப் பார்த்தான். முற்றத்தில் ஐந்து முகங்களைக் கொண்ட தெரு விளக்கு எரிந்து கொண்டு இருந்தது. விர் விர்ரென்று பலரும் சைக்கிளில் பறந்தனர். பிளாஸ்டிக் சாமான்கள் விற்கும் பஜார். தலையில் கர்ச்சீப்பை குல்லா மாதிரி கட்டிக் கொண்டு லுங்கியோடு யார் யாரோ சைக்கிளில் பறந்தனர். கொஞ்ச நேரத்தில் அவன் அவனிலிருந்து கிளம்பி இரண்டு அடி மேலே போய்க் குப்புறத் திரும்பி கீழே பார்த்தான். கோமணம் போன்ற ஜட்டியுடன் உடல் முழுக்க, முகம் முழுக்க வார்த்திருந்த வட்டங்களுடன் கிழித்த நாராக செயலற்றுக் கிடந்த உடம்பைப் பார்த்தான். எத்தனை நேரம் வாண வேடிக்கை, பிளாஸ்டிக் பஜார், சைக்கிள்களின் விர் நடந்ததென்று தெரியாது. அப்போது காலமில்லை. தன்னையே தான் ஒட்டின்றி அனுதாபமின்றி வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு மல்லாந்து மீண்டும் கீழே வந்தான்.

காலையில் அம்மா ‘நாணு நாணு’ என்று மெதுவாக அழைத்தெழுப்புகையில் கண் விழித்த போது எல்லாம் அமைதியாய் இருந்தது. முதல் நாள் கண்ணாடியில் தெரியாமல் மறைந்து போயிருந்த முகம் இப்போது தெரியவாரம்பித்தது. அப்புறம் இருபத்தியோரு நாட்கள் கழித்துதான் தலைக்கு ஜலம் விட்டது, வேப்பிலை மிதக்கும் இதமான வெந்நீர். இது நடந்து ஐந்தாறு வருடங்களாகி விட்டன.

இப்போது கூட ஜுரம் எத்தனை நாளாக இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. அம்மையாய் இருக்குமோ. மனம் சொன்ன உடனே கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்வதாய் நினைத்துக் கொண்டான். கையை வெளியே எடுக்க பயமாய் இருந்தது. குளிர். சங்கிலியில் கட்டிய மாதிரி.

ஒரே வலி. எரிச்சல்.

அவன் நெற்றியில் ஒரு கை படர்ந்தது. கை ஜில்லென்று இருந்தது. ஐஸ் மாதிரி இருந்தது. அம்மா. கண்களை அவன் திறக்கவேயில்லை. ஏதாவது சாப்பிடக் கொண்டு வந்திருப்பாள். வாயை மட்டும் திறக்க வேண்டும். மெதுவாக கை நெற்றியிலிருந்து அகன்றது. அம்மா சொல்லட்டும் வாயைத் திறக்கலாம் என்று இருந்தான். அம்மா சொல்லவேயில்லை. சிறிது கழித்து வாயைத் திறக்க எண்ணி, சிறிய கீற்றாக கண்களைத் திறந்து பார்த்தான்.

கண்ணாடி அணிந்து கொண்டு குப்பென்று நரைத்த தலையோடு குண்டாக ஒரு மூதாட்டி நின்று கொண்டிருந்தாள். இது யார் நம்ம வீட்டிற்குள்? அவள் கண்களில் கலவரமும் கண்ணீரும் தெரிந்தன. அவளருகில் வேள்ளை கவுனும், குல்லாயும் அணிந்த ஒரு பெண்ணும், நடு வயது தாண்டிய, லேசான வழுக்கையோடும், நீண்டு வளைந்த மூக்கோடும் இருந்த சிவத்த ஆள் ஒருவரும் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அந்த மூதாட்டி அவரிடம் “ஜுரம் குறையவே இல்லையேடா. அப்பா இது மாதிரி கிடந்ததே இல்லையேடா. எனக்கு பயமா இருக்கேடா” என்றாள். அவர் ‘குறைஞ்சுடும்மா. குறைஞ்சுடும். டாக்டர்லாம் பார்க்கிறாளோல்லியோ. கவலைப் படாதே’ என்றார்.

அம்மாவைத்தான் இன்னும் காணோம்.

சூரிய நமஸ்காரம்

2010-07-25T12:55:00.000+05:30

சூரிய நமஸ்காரம்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | சொல்வனம் : இதழ் 30 23-07-2010

சடகோபன் இருபத்து மூன்று வயது வரையிலும் தீவிர முருக பக்தனாக இருந்தான். வைணவக் குடும்பத்தில் இது அரிது என்றாலும் அவன் தகப்பனாரிடமிருந்து தொத்திய நம்பிக்கை. அவன் அண்ணன்கள் இருவரும், அக்காக்கள் மூவரும், அம்மாவும் இதற்கென்றே அவனைக் கேலி பேசுவார்கள். பக்கத்திலிருந்த சிவன் கோவிலில் சுப்ரமண்யர் சந்நிதியில் தினம் பனிரெண்டு முறை பிரதட்சணம் செய்வான். அப்போது டி.எம்.சௌந்தரராஜன் பாடிய அருணகிரி நாதர் படப்பாடல்கள் ரொம்பப் பிரசித்தம். அதிலும் ‘முத்தைத் தரு பத்தித் திரு நகை’யைக் கேட்கும் போதெல்லாம் அவனுக்கு அந்தத் தமிழும், குரலும், சந்தமும், கந்தனுமாகச் சேர்ந்து கண்களில் நீர் தளும்பி விடும். அந்தப் பாட்டு கேட்கும் நேரங்களை அவன் நல்ல சகுனங்களாக எடுத்துக் கொண்டான்.

ஒருமுறை பழனி சென்று அதிகாலை பஸ்ஸில் வந்திறங்கி வீடு நோக்கி நடக்கையில் அந்தத் தெருவில் அவனுடைய நெடுநாள் பிரேமையான சகுந்தலா அவள் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து விட்டான். அவள் இவனைக் கவனிக்கவில்லை. அப்போது ஏதோ கோவில் ஒலிபெருக்கியில் ‘முத்தைத் தரு’ வந்தது. அவன் அவளுக்கும் தனக்கும் கல்யாணம் நடந்து விடும் என்பதன் சூசகமான அறிவிப்பாகவே அதை எடுத்துக் கொண்டு அக மகிழ்ந்தான்.

முதலில் மூன்று அக்காக்கள். பிறகு அண்ணன்கள். கடைசி அண்ணனுக்கும் அவனுக்கும் பத்து வயது இடைவெளி. வீட்டில் கடைக் குட்டி என்றால் எல்லோருக்கும் செல்லம் என்பார்கள். அவனளவில் நேர் எதிரிடை. வீட்டில் எல்லோரும் அம்மாவைப் போல் ஒல்லியாக உயரமாக இருக்கையில் இவன் மட்டும் குள்ளமாக குண்டாக. பெரியம்மா அம்மாவிடம் “கடைசி குழந்தையோல்லியோ அதான் உங்க ஆத்துக்காரர் நன்னா அழுந்த சாதிச்சுட்டார். அவர் மாதிரியே அச்சு அசலா அப்படியே இருக்கான்” என்பாள். அதைக் கேட்கையில் சடகோபனுக்கு அவமானமாகவும், கூச்சமாகவும் இருக்கும். வயது ஆக ஆக இவனும் இளைத்துவிட்டான். ஆனால் உயரம் மட்டும் சராசரிதான். அப்பாவின் செல்லப் பிள்ளையாக இருந்தவன் பரம வைரியாக மாறியதற்கு அது மட்டும் காரணமில்லை.

அவனுடைய இருபத்து ஒன்றாம் வயதில் சகுந்தலாவிற்கு கல்யாணமாகிப் போய் விட்டதும் முருகனும் சடகோபனை விட்டுப் போய் விட்டான். இருபத்து ஏழு வயது வரை ஆஞ்சனேய பக்தனாகவும், திருமணத்திற்குப் பின் ராம பக்தனாகவும் ஆனான். வயது நாற்பத்தைந்தில் அவன் பெற்றோர் இருவரும் அவர்கள் சென்ற ஆட்டோவோடு இரயிலில் அரைபட்டு இறந்ததும் யாருடைய பக்தனாக இருப்பது என்று தெரியாமல் போயிற்று.

வயிற்றுப் பிழைப்பு சகோதர சகோதரிகளை வேறு வேறு ஊர்களில் வாழுமாறு செய்ததும், காசு விஷயத்தில் அப்பா குணம் அப்படியே இறங்கியிருந்ததால் எல்லோரும் அதில் மிகவும் கணக்காக இருந்ததும் அந்தக் குடும்பம் சிதறாமல் இருக்க முக்கிய காரணங்கள் ஆயின. தவிர மாநில அரசு ஊழியரான அப்பாவின் சொற்ப வருமானத்தில் இவர்கள் அடித்துக் கொள்ளவோ, பிரித்துக் கொள்ளவோ ஒன்றும் மிச்சம் இல்லை. பெற்றோரும் ஒவ்வொரு பிள்ளை வீட்டிலும் கொஞ்ச கொஞ்ச நாட்கள் இருந்து சாகும் வரை காலம் தள்ளினர். சென்னையில் இருந்ததாலும், சடகோபனின் மனைவி இருப்பதிலேயே சாதுவாகவும், சீக்காளியாகவும் இருந்ததாலும் அவனோடு அதிக நாட்கள் இருப்பார்கள். எந்த வீட்டில் இருக்கிறார்களோ அப்பாவின் பென்ஷன் பணம் அந்த வீட்டிற்கு.

கோபம் என்ற ஒரே ரசத்தைத்தான் சடகோபனின் அப்பா சதா சர்வ காலமும் அப்யசித்தும் அபிநயித்தும் வந்தார். அதுவும் மகன் ஒல்லியானதோடு அன்றி, முருகனையும் கை விட்டு விட்டான் என்றதும் அவர் கோபத்துக்கு அசைக்க முடியாத காரணம் கிடைத்து விட்டது என்று நம்பினார். பாக்கி மகன்கள் வீட்டிலும் அவர் அப்படித்தான் இருந்தார் என்பது வேறு விஷயம். அம்மாவும் அவருக்கு சளைத்தவளில்லை.

அதனால் அவர்கள் வீட்டில் மாமியார் மருமகள் சண்டையைத் தவிர மாமனார் மருமகள் சண்டைகள் அடிக்கடி நடக்கும். அப்பா அம்மா போனது மிகப் பெரிய அதிர்ச்சியாய் இருந்தது. எனினும் உள்ளூர சடகோபன் இனி வீட்டில் சண்டை குறையும் என்று நம்பினான். வயது நாற்பத்தைந்து ஆகி விட்டது. இனியும் அவன் இவன் ஏன். நம்பினார். அவர் நம்பியதற்கு மாறாக புருஷன் பெண்டாட்டி சண்டையும், வளர்ந்து விட்ட இரு மகன்களோடு இவர்கள் இருவரும் போடும் சண்டைகளும் அதிகரித்தன. மனைவி வேதாவும் முற்றிலும் மாறி விட்டாள் என்பதை அவர் அப்போதுதான் கவனித்தார்.

ஒரு சிலம்பாட்டம் போல் எல்லா சண்டைகளுக்கும் எப்படியோ புயலின் கண்ணாக ஆகி விட முயலும் சடகோபன் எல்லோருக்கும் நல்லவராக நியாயவானாக இருக்க முயன்று எல்லோரோடும் சண்டை போட்டு எல்லாருக்கும் கெட்டவரானார்.

யாருக்கு பக்தனாக இருப்பது என்று தெரியவில்லை என்று சொன்னோமல்லவா. பெற்றோர் விபத்தில் மறைந்தது மற்றும் மகன்கள் இருவர் தந்த நெருக்கடியாலும் அவர் கோவில்களையும், தெய்வங்களையும் விட்டு விட்டார்.

இந்த சந்தர்பத்தில்தான் சடகோபனுக்கு ஓஷோ, ஜே.க்ருஷ்ணமூர்த்தி, ராம க்ருஷ்ணர், மற்றும் ஜக்கி வாசுதேவ், ரவி சங்கர் போன்றோர் பரிச்சயமாகி கடைசியில் இப்போது ரமணரிடம் வந்து நிற்கிறார். வயதும் அறுபது ஆகி விட்டது. வாழ்க்கையைத் துவக்கிக் கொண்டே இருக்கிறார். எஃப் டி.வி.யும், ஹிந்தி பாப் ஆல்பங்களும் ஓஷோவும், ரமணரும் அவரை பங்கு போட்டுக் கொண்ட காலத்தில் பையன்கள் இருவரும் திருமணம் முடிந்து வேளியூர்களில் (தனியாகப் போவதற்கென்றே) செட்டிலாகி விட்டார்கள்.

இன்று கூட தூக்கம் வரவில்லை. அவர் என்றுமே தூக்கத்திற்கு தவித்தவரில்லை. மத்யானம் இரண்டு மணி நேரம் தூங்குவதால் இரவு லேட் ஆகிறது. மணி பதினொன்று. எஃப் டி.வி. ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

ரமணரின் ‘நான் யார்’ என்ற கேள்வி ஒரு வாரமாகவே சடகோபனைக் குடைந்து கொண்டிருந்தது. ஓஷோ வேறு மேத்ஸ், ம்யூசிக், மெடிடேஷன் என்கிறார். முதலிரண்டோடும் சடகோபனுக்கு சுமுக உறவு இருந்ததே இல்லை. மூன்றாவது என்ன என்று புரியவேயில்லை.

‘நான் என்றால் சடகோபன்.’ இதில் வேறு என்ன இருக்கிறது என்று அவருக்குத் தோன்றியது. ஒரு வேளை ரமணர் ‘தான் யார்’ என்று நம்மிடம் கேட்கிறாரோ என்ற சந்தேகம் வேறு வந்தது. ரமணர் மகான். சடகோபன் மகானில்லை. சடகோபன் ரிடையர்ட் மேனேஜர் - ஃபைனான்ஸ், பாரத் கேபிள்ஸ். கண் பவர் -6. அப்பா அம்மாவின் பிள்ளை. வேதாவின் கணவன். இரண்டு பையன்களின் தந்தை. மூன்று பேத்திகளின் தாத்தா. அக்காக்கள், அண்ணாக்களின் தம்பி. தக்காளி அலர்ஜி. இந்தக் கேள்விக்கு இவ்வளவு தெளிவான பதில் இருக்கையில் என்ன சிக்கல். மேலும் சொல்லப் போனால் பி.பி. சுகர் பேஷன்ட். இப்போ ரத்திரி போட்டுக் கொள்ள வேண்டிய மாத்திரையை மறந்து போன… திடுக்கென்று ஞாபகம் வந்து உள்ளே எழுந்து போனார்.

வேதா தூங்கி இரண்டு ஜாமம் ஆகி இருக்கும். சின்ன லைட்டைப் போட்டு மாத்திரை இருந்த மேஜையை நெருங்குகையில் “என்ன கண்றாவி இது? பாதி ராத்திரியிலே லைட்டைப் போட்டு ஏன் உயிரை வாங்கறேள்” என்று வேதா சீறிப் பாய்ந்தாள். அவள் கண்கள் கூசி திறக்கப் படாமலேயே இருந்தன. இவருக்கு அப்போது கூட ஆத்திரம் வரவில்லை. “மாத்ரை, மாத்ரை” என்று சொல்ல முற்பட்டார். அவள் “நாசகார குடும்பம். கொடுமை செஞ்சுதானே பழக்கம். இன்னும் தீரலையா? அப்பன், ஆயீ, பிள்ளைகள்னு கூட்டம் மொத்தமும் கொலைகாரக் குடும்பம்.” என்று உச்சஸ்தாயியில் கத்தினாள்.

பக்கத்து வீட்டுக்கெல்லாம் அவள் கத்துவது கேட்கும் என்ற பயத்தில் ஆத்திரம் மிக அவர் கட்டில் மீது பாய்ந்து அவள் வாயைப் பொத்தினார்.

“கொலைகாரா கொலைகாரா” என்று அவள் குழறினாள்.

“கத்தாதே” என்று அடங்கிய குரலில் கூறிவிட்டு, இனி கத்த முற்பட மாட்டாள் என்று நிச்சயம் ஆன பிறகே, கையை எடுத்து கட்டிலிலிருந்து இறங்கி மத்திரையை எடுத்துக் கொண்டார். அப்போதுதான் அவருக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது. ட்யூப் லைட், அலங்கார விளக்கு, வழி விளக்கு, அட்டாச்ட் பாத் ரூமைத் திறந்து அதனுள் இருந்த விளக்கு எல்லாவற்றையும் போட்டார். போட்டு விட்டு ஒரு நாற்காலியின் மேல் அமர்ந்து கொண்டு மாத்திரையை வாயில் போட்டுக் கொண்டு தண்ணீர் விட்டு விழுங்கினார். இப்போதைக்கு விளக்குகளை அணைக்கப் போவதில்லை என்கிற மாதிரி சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டார்.

வேதா ஒரு தலையணையை எடுத்து முகத்தின் மேல் வைத்து அணைத்துக் கொண்டாள்.

அவளுக்கு இரண்டு சிசேரியன்கள். அதைத் தவிர பித்தப் பை மற்றும் கருப்பை எடுத்தல் என்ற இரண்டு ஆபரேஷன்கள் நடந்திருந்தன. அவ்வளவு அறுத்தும் திமிர் அடங்கவில்லை என்று சடகோபனுக்கு வழக்கம் போல் அப்போது தோன்றியது.

எவ்வளவு சண்டைகள். அப்பா, அம்மா, மனைவி, பையன்கள் என்று பங்கேற்பவர்கள் இணை சேர்ந்து, கூடிக் கூடி மாறி, மாறி வந்தாலும் போர்கள் நிற்பதேயில்லை. ஏதாவது ஒரு ரூபத்தில் இருந்து கொண்டேதானிருக்கின்றன.

கொஞ்ச நேரம் கழிந்தது. அவருக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. கண் வேறு லேசாக எரிந்தது. வேதா அசையவே இல்லை. மெல்ல எழுந்து ஹாலில் டி.வி.யையும் விளக்கையும் அணைத்தார். பிறகு ஒவ்வொரு விளக்காக அணைத்து விட்டு பாத் ரூம் கதவை சாத்தி விட்டு கட்டிலில் ஏறி தன் இடத்தில் படுத்துக் கொண்டார்.

ரொம்ப தூரத்தில் கேட்ட நாய்களின் ஊளைகளையும், குரைப்புகளையும், மின் விசிறியின் சுழற்சியையும் தவிர வேறு சப்தமே இல்லை. ஆத்திரம் மிதமாகி அடங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வேதா தலையணையை முகத்திலிருந்து எடுத்து விட்டு “இத்தனை வயசாயும் உனக்கு புத்தியில்லையே. நீ சேவிக்கிற அந்த ரமணர்தான் உனக்கு சொல்லணும். அவர்தான் உனக்குப் புரிய வைப்பார்” என்றாள்.

ஆத்திரம் மீண்டும் உயிர் பெற, படுக்கையில் அவள் பக்கம் திரும்பி எழுந்தவாறே பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு “என்னடி சொல்லுவார்” என்றார் சடகோபன்.

“நீ ஒரு எச்சக்கலை நாயின்னு”.

மூடிய கதவுகள்

2010-07-01T21:44:00.000+05:30

மூடிய கதவுகள்

வ.ஸ்ரீநிவாசன் | பிரசுரம் : சொல்வனம் : இதழ் 28 | 25-06-2010

- 1 -

இன்றைக்கு சுமார் நூற்றுப் பத்து, நூற்றிருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் ஆராவமுத ஐயங்காருக்கும், சுந்தரவல்லிக்கும் ஒரு பெண் குழந்தை சீமந்தப் புத்ரியாகப் பிறந்தது. அதற்கு ருக்மிணி என்று பெயர் சூட்டினார்கள். கருவிழிகளும், சுருள் முடியும், சிவந்த நிறமுமாக குழந்தை அழகாக இருந்தது. பள்ளிக் கூட ஆசிரியராக ஒரு பொழுது போக்குக்காக வேலை செய்து வந்த ஆராவமுதன் நில புலன்களோடு சௌகர்யமாக வாழ்ந்து வந்தார். தம்பதிகள் குழந்தையின் பேரில் பேரன்பு செலுத்தி அதை வளர்த்து வந்தனர். ஒரு வயதிற்குள் பேசவும் நடக்கவும் தொடங்கிய குழந்தை அன்பு, செல்வ சூழ்நிலையால் அழகாக, சமர்த்தாகவே வளர்ந்தது. அவளுக்கு நான்கு வயது நிறைந்ததும் அவளுக்குத் திருமணம் செய்துவிட முடிவு செய்தார்கள்.

அதே ஊரில் இருந்த செல்வந்தரும் வேத விற்பன்னருமான நம்பி ஐயங்காரின் எட்டு வயதுப் பையன் நாராயணனை வரன் பேசி நிச்சயம் செய்தார்கள். கல்யாணம் பக்கத்து கிராமங்களும் வியக்குமாறு ஐந்து நாள் சகல கிரமங்களோடும், உல்லாஸங்களோடும் நடந்தது. பணமும் பணமும், வித்தையும் வித்தையும் சேர்ந்ததாக அனைவரும் கூறினார்கள்.

திருமணத்திற்குப் பின்னரும் குழந்தை தகப்பனார் வீட்டிலேயே இருந்தாள். மாதாந்திர சீர்களும், பண்டிகை, கொண்டாட்டங்களும் சரிவர நிகழ்ந்தன. குழந்தை பெரியவளான பின்பே புக்ககம் செல்வாள் என்ற நிலையில் அப்பா அம்மா செல்லமாக, பிறந்த அகத்திலேயே வளந்து வந்தாள்.

அவளுக்கு ஆறு வயதானபோது, ஒரு நாள் ஆராவமுதன் பள்ளிக் கூடத்தில் இருக்கையில் நம்பி ஐயங்காரின் மைத்துனன் மாட்டு வண்டியில் கண் மண் தெரியாத வேகத்தில் வந்து அவரிடம் “அண்ணா ! மோசம் போய்ட்டோம்ணா. நாராயணனை பாம்பு கடிச்சுடுத்துண்ணா. “ என்று அலறினான். அந்த இடிக்கப்புறம் அவர் எப்படி வீட்டுக்குப் போனார், எப்படி அவர்கள் சம்பந்தி வீட்டிற்குப் போனார்கள், என்ன நடந்தது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவர்கள் வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்து கதவைச் சாத்திக் கொண்டவர்கள்தான். அந்தக் கதவுகள் அப்புறம் திறக்கப் படவேயில்லை.

- 2 -

இப்படி மூன்று மாசம் கழிந்த பின்னர் மெதுவாக நிலப்பண்ணைக் காரரும், நாவிதரும், ஜோசியரும், சில சொந்தக்காரர்களும், ஊர்ப் பெரியவர்களும் கொல்லைப் புற வழியாக உள்ளே போய் வந்தனர். கோலமும் மாவிலையும் இல்லாது போன முன் வாயில் மட்டும் திறக்கப் படவேயில்லை.

இடுகாட்டில் மலரும் புஷ்பத்தைப் போல ஒன்றரை வருடங்கள் கழித்து ஒருக்களித்த பின் வாசல் கதவுகளின் வழியாக, ருக்மிணிக்கு சேஷி என்கிற தங்கை பிறந்திருக்கிறாள், என்கிற சேதி வந்தது. முன் வாசல் குப்பைகளும் அகன்றன. ஒவ்வொரு பிரளயத்துக்குப் பின்னும் புது யுகம் தோன்றவும், ஒவ்வொரு யுத்தத்துக்கும், மரண ஓலங்களுக்கும் பின்னர் ஒரு ராஜ்யம் மலர்வதற்கும் மூல காரணமான ஆண், பெண் என்று மனித குலம் தொடர வேண்டுவதற்கான அடிப்படை அவசர ஆதி உணர்வு சேஷியைக் கொண்டு வந்தது.

சிரிப்பும், கும்மாளமும் இல்லையென்றாலும், ருக்மிணியின் அன்பும், ஆதரவும் சேஷிக்குக் கூடுதலாகக் கிடைத்து அவளும் வளர்ந்தாள். இரண்டு குழந்தைகளும் பெருமாள் போட்ட பிச்சையாக எங்கோ தீர்க்காயுசாக இருந்தால் போதும் என்று பெற்றோர் உருகி வேண்டியபடி இருந்தாலும் சேஷிக்கு ஆறு வயதானதும் கலயாணம் என்கிற நிர்பந்தம் தோன்றியது.

ஆனால் இந்த முறை ஆராவமுதன் தவறு செய்ய தயாராக இல்லை. செல்வமும், வித்தையும், ஊரார் திருஷ்டியும் வேண்டாம் என்பதில் கணவனும் மனைவியும் திடமாக இருந்தார்கள். ஆனால் பெண் குழந்தைக்கு கல்யாணம் பண்ணாமல் எப்படி? சென்ற முறை செய்த தவறை அப்படியே செய்யாமல் சிறிது மாற்றிச் செய்யவாவது விழைந்தார்கள். வாசலில் உஞ்ச வ்ருத்திக்கு வரும் பதினெட்டு வயது ராகவனுக்கு சேஷியை வைதீகக் கிரமப்படி மட்டும் ஆரவாரம் ஏதுமின்றி குடும்ப உறவினரிலும் முக்கியமானவர்களையும் இரண்டொரு நண்பர்களையும் வைத்துக் கொண்டு கல்யாணம் பண்ணி, ராகவனை தங்கள் வீட்டருகிலேயே ஒரு வீடு பார்த்து குடி அமர்த்தி வைத்துக் கொண்டார்கள். ராகவன் தன் விதவைத் தாயோடு, இரண்டு இளைய சகோதரர்களோடு அங்கு குடியேறினான். படிப்பறிவோ, பணமோ, குல பலமோ, அந்தஸ்தோ இல்லாத ராகவன் தன் மாமனாரின் விருப்பப் படியே நல்லவனாக இருந்தான்.

ருக்மிணியும், சில வருடங்களில் சேஷியும் பெரிய பெண்களாயினர். தங்கையையே தன் குழந்தையாக, அவள் குதூகலமே தனதாக, அவள் மங்கலங்களே தனக்குரியவையாக இருக்கும் தலை சிரைக்கப் பட்ட, முரட்டுப் புடவை அணிந்த குழந்தை ருக்மிணி சோகம் அறியாமல் பொறாமை அறியாமல் குழந்தைகளுக்கே சொந்தமான குதூகலத்தோடும், வெகுளித்தனத்தோடும் இருந்தாள்.

சேஷியும் காலப்போக்கில் அருகிலேயே இருந்த கணவன் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள். லக்ஷிய நோக்கங்களோ, அசூயையோ என்னவென்றே அறியாத குழந்தையாயும், தாய், தந்தை, தமக்கையின் அன்பை மட்டுமே உண்டு வளர்ந்த சிறுமியாகவும், ஒரு சோகக் கடலின் உக்கிரத்தில் உதித்ததாலோ என்னவோ அமைதியான மனப் பாங்குடைய மனுஷியாகவும் இருந்தாள்.

சேஷிக்கு லட்சுமி, குஞ்சம்மா என்கிற இரண்டு பெண்களும் செல்லம், அப்பன் என்கிற இரண்டு ஆண்களும் பிறந்தார்கள். நான்கு பிரசவங்களையும் பார்த்ததோடன்றி குழந்தைகளை வளர்ப்பதிலும் ருக்மிணி காட்டிய அக்கறையில், அவள் உடனிருப்பில் இக்கால கட்டத்தில் ஒருவர் பின் ஒருவராக பெற்றோரும், மாமியாரும் இறந்ததைக் கூட சேஷி பெரிய இழப்பாக உணரவில்லை. ருக்மிணி சேஷிக்கு மட்டுமின்றி, அவளது நான்கு குழந்தைகளுக்கும் ‘அக்கா’ வானாள். அம்மா அழைப்பதைப் பார்த்து குழந்தைகளும் அக்காவென்றே அவளை அழைத்தன. ராகவன் கூட அவளைக் குறிப்பிடும்போது ‘அக்கா’விடம் சொல், ‘அக்கா’வைக் கேள் என்றே கூறினான். அந்தத் தெருவாசிகளுக்கும், ஊர்க்காரர்களுக்குமே அவள் அக்காவானாள். சிறிய பெண்கள் ‘அக்கா மாமி’ என்றனர். மொட்டைத்தலையும், விதவைப் புடவையும், புருவ மத்தியையும் கீழ் நெற்றியையும் இணைக்கும் சிறிய திருமண்ணும் சில சின்னக் குழந்தைகள் அவளை ‘அக்கா பாட்டி’ என்று அழைக்கவும் காரணமாயின.

உட்கார்ந்து சப்பிட்ட சொத்து கரைந்தது. உஞ்சவ்ருத்திக்கார ராகவனுக்கு சொத்தின் மேல் ஆசையும் இல்லை. ருக்மிணி தலையிட்டு மெற்பார்வை செய்ய ஆரம்பித்ததும்தான் சரிவு நின்றது. சாப்பாட்டுக்குக் குறைவில்லை. பழைய பெருங்காய சொப்பிலிருந்து பலத்த வாசனை மட்டும் வீசியது. சொப்பும் போயிருக்க வேண்டிய சமயத்தில் ருக்மிணி எல்லா பொறுப்புகளையும் ஏற்றுக் கொண்டாள். வரவு செலவு, எஞ்சிய நிலபுலன்களை பராமரிப்பது, குழந்தைகளின் வளர்ப்பு, சுப அசுப காரியங்கள் எல்லாவற்றையும் தேர்ந்த ஞானத்தோடும், சீரிய புத்தி கூர்மையோடும், அதிகாரம் வெளியேயும் தெரியும் வண்ணமும் செய்தாள்.

நிலைமை சீராகி மேல் நோக்க ஆரம்பித்ததும் உறவினர் மீண்டும் அண்டத் துவங்கினர். சேஷியின் மைத்துனர்களுக்குக் கல்யாணம் செய்வித்து அவர்கள் குடும்பங்களையும் அரவணைத்து அக்காவும் தங்கையும் சிறியதொரு சாம்ராஜ்யத்தை சிக்கல் அதிகமின்றி நிர்வகித்து வந்தனர். மொட்டைத் தலையும், விதவைச் சேலையும் நெற்றி நாமமும் அவ்வீடுகளின் மங்கலச் சின்னங்கள் ஆகின.

ஆனால் நாராயணனைப் பற்றிய நினைப்பை அவள் மறக்கவில்லை. அவன் எப்படி இருந்தான் என்று அவளறியாள். ஆனால் மானசீகமாக ஒரு நாராயணன் அடிக்கடி அவள் நினைவுக்கு வந்தான்.

சேஷியின் மூத்த பெண் லட்சுமிக்குத் திருமணம் நடந்தபோது அவள் வயது பத்து. பனிரெண்டாவது வயதில் அவள் பெரியவள் ஆன பிறகு ருக்மிணியும் சேஷியும் ராகவனும் அவளை புக்ககத்தில் கொண்டு போய் விட்டார்கள். அங்கு பெரியம்மாவை லட்சுமி ‘அக்கா’ என்று அழைத்ததைப் பார்த்து எல்லோரும் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள். ஆனால் லட்சுமியின் கணவன் சுந்தரத்தின் அண்ணன் ராஜனையும் அவன் பெண்டாட்டியையும் பார்த்து இவர்கள் ஆச்சர்யத்தோடு பயமும் பட்டார்கள். ராஜன் இவர்கள் இருந்த பத்து நாட்களிலேயே இவர்களை கதி கலங்க அடித்து விட்டான். ஒரு நாள் இவர்கள் முன்னாலேயே தன் பெண்டாட்டியை அடி அடி என்று அடித்தான். மறு நாளே கிளப்புக் கடை பலகாரம், பூ, புடவை என்று வாங்கி வந்து கொட்டமடித்தான். லட்சுமியின் மாமனார் இது எதையும் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. மாமியார் அதிருஷ்டக்காரி. அவள் இறந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இதையெல்லாம் பார்த்து லட்சுமி பயந்தே போய் விட்டாள். ஒரு நிம்மதியற்ற மனதோடேயே ருக்மிணியும், சேஷியும், ராகவனும் ஊர் திரும்பி வந்து சேர்ந்தனர். “என்ன இப்பிடி பண்ணிட்டேள். நல்ல குடும்பமா லட்சுமிக்குக் கொண்டு வந்திருக்கபடாதா” என்று தனியாக இருக்கையில் ருக்மிணி தன் நினவில் வராத, நினைவை விட்டு அகலாத கணவனிடம் முறையிட்டாள்.

ஆனால் சில நாட்களில் அவர்களுக்கு நல்ல சேதியே வந்தது. குழந்தை லட்சுமியும் பேறு காலத்துக்காக பிறந்தகம் வந்தாள். சேஷியை விட ருக்மிணியிடமே வளர்ந்தவளாகையால் அவளிடம் தன் புது வாழ்க்கையைப் பகிர்ந்து கொண்டாள். தமையன் ராஜனைப் போலன்றி தன் கணவன் சுந்தரம் ஸ்திர புத்திக்காரனாகவும், பிரியமானவனாகவும் இருப்பதைச் சொன்னாள். ராஜன் அடிக்கும் அசட்டுக் கூத்துகளின் கொடுமைகளையும் சொன்னாள். அவன் குடிக்க வேறு குடிப்பானாம். இன்னும் குழந்தை பெற்றுத் தரவில்லை என்று மனைவியிடம் சண்டை வேறு போட்டிருக்கிறான். ஆனால் இவள் வம்புக்கு அவர்கள் வருவதில்லையாம்.

லட்சுமிக்கு ‘அக்கா’ ருக்மிணி ஒன்றையுமே அனுபவிக்கவில்லையே என்று சில சமயம் தோன்றும். ருக்மிணியோ இன்னொரு குழந்தை வீட்டில் பிறக்கப் போகிறது என்று பரபரவென்ற சந்தோஷத்தில் இருந்தாள். வேலைக்காரர்கள் ‘அக்காம்மா’ அவர்களிடமும் சிரித்து மட்டும் பேசுவதைக் கண்டு நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்கள்.

சுந்தரம் ஒரு நடை வந்து பார்த்துவிட்டு போனான். அவன் சிரிக்க சிரிக்க பேசியதையும், மாமியாருக்கும், பெரிய மாமியாருக்கும் சோடா வாங்கிக் கொடுத்ததையும், தாயற்ற தனக்கு லட்சுமியின் தாயார்தான் தாய் என்று சொன்னதையும் எண்ணி, பேசி சேஷியும் ருக்மிணியும் மகிழ்ந்தனர். லட்சுமி அனாயாசமாக ஒரு நட்சத்திரத்தைக் கொய்தவளைப் போல அமைதியான மகிழ்ச்சியில் இருந்தாள். தம்பிகளுக்கும், தங்கைக்கும் மீண்டும் லட்சுமி வந்து தங்களுடன் இருப்பது பெரிய சந்தோஷம்.

சீமந்தத்துக்குப் போக வேண்டும் என்ற ஆயத்தங்களில் இருந்த போது விஞ்ஞான வளர்ச்சியால் தோன்றிய துரித தொடர்பு சாதனமாகிய தந்தி சுந்தரத்தின் அகால மரணத்தை செய்தியாகத் தாங்கி வந்தது. அந்த செய்தி கேட்ட அடுத்த நிமிஷம் சேஷி நினைவிழந்து போனாள். அவள் விழித்த போது யார் பேசியதும் அவள் காதில் விழவில்லை. புயலடித்து விழுந்த கூடாரத்தை நிமிர்த்த ருக்மிணி படாத பாடு பட்டாள். கண்ணிலும் நினைவிலும் தென்படாமலே போன கணவனிடம் முறையிடுவதைக் கூட நிறுத்தி விட்டாள். தெய்வமற்றுப் போனாள். தான் எதெற்கெடுத்தாலும் முன்னே நிற்பதுதான் எல்லா உற்பாதங்களுக்கும் காரணம் என்று யாருமில்லாத போது மார்பில் அறைந்து கொண்டாள். வெளியே அவளே தைரியம் இழந்தால் குடும்பம் என்னாவது. அவள் குழந்தை சேஷி, அதன் குழந்தை லட்சுமி, இவர்களை யார் காப்பாறுவார்கள்.

லட்சுமியின் அப்பா ராகவன் ‘ அக்கா, நான் இருக்கேன், எம்பொண்ணுக்கு, நான் பாத்துக்கறேன். என் ஆயுசுக்கும் நான் அவளைப் பாத்துக்கறேன்” என்று அழுதார். அழுத கையோடு மயக்கமானவர்தான். தெளிய ஒரு நாள் ஆயிற்று.

ருக்மிணியே லட்சுமியைக் கூட்டிக் கொண்டு லட்சுமியின் புக்ககம் இருந்த ஊருக்குப் போனாள். துணைக்கு லட்சுமியின் மூத்த தம்பி செல்லம். சேஷியும், ராகவனும் பிரயாணம் செய்யும் நிலையில் இல்லை. இவர்களை விட்டு விட்டு செல்லம் திரும்பி விட்டான்.

இவர்கள் போன போதே ரெண்டு நாளாகி விட்டது. தகனம் எல்லாம் சில மணிகளிலேயே நடந்து விட்டதாம். அரசல் புரசலாகக் கேள்விப் பட்ட செய்திகள் இவர்களை திடுக்கிட வைத்தன.

ஒரு வாரமாகவே சுந்தரத்துக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் ஜுரமாக இருந்ததாம். அண்ணன் ராஜன் மற்றும் அவர்கள் தகப்பனார் எல்லாம் சரியாகிவிடும், வைத்தியமெல்லாம் வேண்டாம் என்று இருந்தார்களாம். அவன் மதனி, ராஜனின் மனைவி வைத்துக் கொடுத்த வேகாத கஞ்சிதான் கடைசியில் அவனுக்கு யமனாக வந்ததாம். அதை சாப்பிட்ட கொஞ்ச நேரத்தில் வலியில் துடித்து மயக்கமானவன்தானாம். எழுந்திருக்காமலே உயிர் போய் விட்டதாம். மதனியைத் தவிர யாரும் வீட்டிலில்லையாம். அவளும் பயத்தில் அக்கம் பக்கத்தில் சொல்லவில்லையாம். ஆண்கள் இருவரும் ஊர் சுற்றி விட்டு வந்த போது வெகு நேரம் ஆகி விட்டதாம்.

சுந்தரம் வீட்டில் யாரும் இவர்களோடு பேசவில்லை. முதல் நாள் இவர்கள் பசி மறந்த துக்கத்தில் அழுகையையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தார்கள். மொட்டை மாடியில் மூலையில் முடங்கிக் கிடந்த இவர்களை யாரும் என்ன ஏது என்று கூட கேட்கவில்லை.

இரண்டாம் நாள் காலையில் ருக்மிணியும், லட்சுமியும் மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்து வாசல் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து தெருக் குழாயில் முகத்தை அலம்பிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது ராஜன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தான். இவர்களை எரிப்பது போல் பார்த்தான். கோவில் கதவுகளைப் போல் இருந்த வீட்டின் பெரிய கதவுகளை இழுத்து மடாரென்று சாத்திக் கொண்டான். இவர்கள் திக் பிரமை பிடித்த மாதிரி இருந்தார்கள். பிள்ளைத் தாய்ச்சியும், விதவையுமாய் பெண்களின் சகல துக்கங்களுக்கும் உதாரணமாக நின்று கொண்டிருந்த குழந்தையை அணைத்துப் பிடித்த ருக்மிணி அப்படிக் கத்துவாள் என்று லட்சுமி கூட எதிர் பார்க்கவில்லை. அந்தக் குடும்பத்தை சபித்தபடியே மண்ணை வாரி அந்தக் கதவுகளின் மேல் ருக்மிணி எறிந்தாள். இவர்கள் கொண்டு வந்த துணி மூட்டை மொட்டை மாடியிலிருந்து எறியப் பட்டு இவர்கள் அருகே மண்ணில் பிரிந்து விழுந்தது. ஒரு கணம் மொட்டை மாடியில் தோன்றிய சுந்தரத்தின் தகப்பனார் முகம் அடுத்த கணமே மறைந்தது. இரண்டு நிமிடம் காத்திருந்த ருக்மிணி கதவுகளைத் தன் கைகளால் குத்தினாள். மீண்டும் மண்னை வாரித் தூற்றினாள். தரையில் புரண்ட துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு லட்சுமியையும் அணைத்துக் கொண்டு அவள் அரற்றி அழுது மீண்டும் மீண்டும் சபித்த போது தெரு கூடியதே தவிர அந்தக் கதவுகள் திறக்கவில்லை.

- 3 -

கோதை வாசலில் போட்டிருந்த கோலத்தின் மத்தியில் நின்று கொண்டிருந்ததாள். உறவுக்கார குழந்தைகளும் பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளும் அங்கிருந்தார்கள். “ ஏய் ! இங்கே வதாதே அங்கே போ. இத மிதிக்காதே, சும்மா இது” என்று கோதை எல்லோரையும் விரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். வாசற்படியில் ஒரு சாரி எறும்புக் கூட்டம். கோலத்தின் மத்தியில் இருந்து வெளியே வந்த குழந்தை அந்த எறும்புகளை வேடிக்கைப் பார்க்க சென்றது. ஒரு எறும்பை யாரோ மிதித்து விட்டார்கள். உடனே தரையில் இருந்த அதை உள்ளங்கையால் பொத்திக் கொண்டு ‘கிஷ்ணா கிஷ்ணா” என்று பல முறை சொல்லியது. அப்படிச் சொன்னால் அது மறுபடியும் ஓட ஆரம்பித்துவிடும் என்று ‘அக்கா பாட்டி’ அவளுக்குச் சொல்லியிருந்தாள். வீட்டில் இருந்த மூன்று பெண்களில் சேஷிப் பாட்டிக்கு காது கேட்காது. அம்மா லட்சுமி உள்ளை விட்டே வெளியே வர மாட்டாள். அக்காபாட்டிதான் ஜாலி. வெளியே கூட்டிப் போவாள். டாக்டர் வீட்டுக்குக் கூட்டிப் போவாள். கோவில், கடைத்தெரு, சந்தை எல்லாவற்றையும் அக்காப்பாட்டிதான் காட்டுவாள். கதை சொல்லுவாள்.

கையை எடுத்துப் பார்த்தது குழந்தை. எறும்பு நகரவேயில்லை. அதற்குள் வீட்டை ஒட்டியிருந்த மர வேலியைத்தாண்டி புதிதாக இடப்பட்ட இருப்புப் பாதையில் ஒரு ரயில் ‘கூ’ என்று ஓடியது. குழந்தை அதைப் பார்க்கத் திரும்பி நின்று கொண்டது. எல்லாக் குழந்தைகளும் ரயில் போகும்வரை அதையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தன. அதன் கடைசிப் பெட்டி போனவுடன் கையைத் தட்டி குதித்தன.கோதையும் குதித்தாள். அவளுக்கு அவள் பிறப்பதற்கு முன்பே அப்பா போய் விட்டரென்பதோ, அவள் பெரியப்பன் அவள் தாயாரை தெருவில் நிறுத்தி கதவைச் சாத்திவிட்டான் என்பதோ, அக்காபாட்டி இட்ட சாபம் பலித்ததே போல் ஆறே மதத்தில் அந்தப் பெரியப்பாவும், அவன் மனைவியும் போய் விட்டார்கள் என்பதோ தெரியாது; தெரியக் கூடிய வயதில்லை.

அவளை அரவணைக்க பாட்டிகளும், அம்மாவும், தாத்தாவும், மாமாக்களும், சித்தியும் இருந்தார்கள். அவள் குழந்தைகளின் தலைவியாக, வீட்டு ராணி அக்காபாட்டியின் செல்ல இளவரசியாக இருந்தாள். யாரோடும் அதிகம் பேசாத லட்சுமி கூட அவளிடம் அன்பை வாரிப் பொழிகிறாள். தங்க அரைஞாணும், சங்கிலியும், மோதிரமும், வளையலும் அணிந்த அவற்றை மீறிய அவள் சௌந்தர்யமும், சுறுசுறுப்பும் மீண்டும் அந்தப் பட்டுப்போன குடும்பத்திற்கு உயிர் தந்தன.

இப்போது குழந்தைகள் தாமே ரயில் விட ஆரம்பித்தன. கோதைதான் எல்லோருக்கும் முதலில் வழக்கம்போல் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் தெருக் கோடி வரை போய் விட்டு திரும்புகையில் அவள் முன் தாடியும், மீசையும் பரட்டை முடியும் அழுக்குப் பஞ்ச கச்சமுமாக ஒரு கிழவர் தோன்றினார். குழந்தை நிமிர்ந்து பார்த்தது. அவர் அதை வாரி அணைத்துத் தூக்கிக் கொண்டார். கண்களில் நீர் பெருக அதை இறுக்க அணைத்துக் கொண்டார். ‘உம்பேரு கோதையாம்மா’ என்று கேட்டார். “என்னை விது, என்னை விது” என்று குழந்தை எக்கியது. அதற்குள் ‘குழந்தை எங்கேடா சனியன்களா” என்று கத்தியபடி வந்த அக்காபாட்டி அந்தக் கிழவனார் கையில் குழந்தையைப் பார்த்ததும் திகைத்து நின்றாள். அவர் அவளை ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல் பார்த்தார். “நான் குழந்தையை கூட்டிண்டு போயிட்டு சாயந்தரம் கொண்டு வந்து விடறேனே” என்றார். இதற்குள் அக்கா பாட்டி சுதாரித்துக் கொண்டு விட்டாள். “ஆஹா ! பேஷா ! “ என்றாள். அவர் தைரியம் வரப் பெற்றவராக “ அப்படியே லட்சுமி மாதிரியே இருக்கா” என்றார். அக்கா பாட்டி “குழந்தைக்குப் பால் தர்ற நேரம். குடுத்ததுக்கு அப்புறம் நீங்க அழச்சுண்டு போங்கோ” என்று கோதையின் பக்கமாக கையை நீட்டினாள். குழந்தை அவளிடம் தவ்வியது. குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டாள். விறுவிறுவென்று வீட்டை நோக்கி நடந்தாள். அவரும் அவள் பின்னால் தயக்கத்தோடு நடந்தார்.

அவள் உள்ளே போனதும் இவர் வாசலிலேயே நின்றார். வாசப்படியில் உட்காரலாமா, உள்ளே போகலாமா, தெருவிலேயே நிற்கலாமா என்ற குழப்பத்தில் அவர் நின்ற போது, அக்கா பாட்டி உள்ளேயிருந்து வந்தாள். “பேத்தி, தாத்தா உறவெல்லாம் வேண்டாம். இத்தனை நாள் இல்லாத கரிசனம் வேண்டாம். நீங்க போகலாம்’ என்று வாசக்கதவை சாத்திக் கொண்டு போய்விட்டாள். பிரமை பிடித்தாற்போல அந்தக் கிழவர் நின்று கொண்டிருந்தார். நடுப்பகல் போய் மாலை மங்கும் வரைக்கும் நின்று பார்த்தார். இனி அந்த கதவுகள் திறக்க வாய்ப்பே இல்லை. அதை சில வருடங்களுக்கு முன்பே என்றென்றைக்குமாக மூடியது தான்தான் என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது. ஊருக்குத் திரும்பிப் போக ராத்திரி ஒரு ரயில் இருந்தது.